AYUSH

AYUSH | feedback

2012-01-29T19:24:00.001+05:30

About AYUSH

2011-12-02T18:13:00.000+05:30

about us

AYUSH is self volunteer group of professionals who wants to take initiative to develop & unified our tribal community for future competitions

our basic aims are

- To bring together all individuals, groups, organizations and initiatives that believe in innovation and development of tribal’s, and to translate their energies into achievements that impact the way and quality of life and society

- To connect peoples from different professions & create knowledge pool for knowledge & experience sharing

- To guide/help rural students for their career & future with the help of knowledge pool
- To create awareness about business opportunities & employment
- To connect the rural & urban peoples to update about the future trends & competitions
- create confidence among tribal’s & make prepare for future competitions
- create awareness about art & culture, promote to preserve art & culture with considering modern lifestyle
- remove the subtribism in tribal community & to promote strong unity under single tribal banner
- remove the dependency & make tribal youth self dependant, confident & sucessfull

- To create awareness about use of latest technology in regular life & for social activates

our vision

A – Ambition of Growth
Y – Youth Power
U – Unity of Adivasi
S – Surety of Support
H – Helping Hand Always

why we are here?

- To utilise our peoples talented, skill & knowledge to help/guide our students fo there bright future
- To connect the peoples from different locations to our community & have good communication between rurals & urbans
- To act as stage for those who wants to something for our community & translate their energy for developing our community
- We are enjoying Satisfaction of having tried To make a difference and the pride of being & making a successful tribal

how we can do ?

- By connecting different peoples [by internet, mail, sms, forums, etc]
- By Communication & discussion with all connected peoples [peoples, professionals & students]
- By conducting different programs [career guidance, educational guidance, art seminar, cultural festival, debate, etc]
- These programs will create confidence among tribal’s which will help to ensure our success

we expect

- The peoples connected by internet are expected to guide & support our mission & activities
- The rural peoples & professionals are expected to support & arrange different programs at local level

connect with us

- Our aim is to reach each & every tribal’s, we will be happy if you help us connect more peoples

- To receive regular updates Join AYUSH google group, you can join group by sending name & mail id to ayush@adiyuva.in
- If you wish To join us, please mail us your details so we will reach to you

let us do it together

- You can support us as per your availability & interest, to know how you can support us requesting you to visit "support us" at our home page

- Expecting your valuable support to make faster our dream comes true

AYUSH - ensuring tribal success

www.adiyuva.in | ayush@adiyuva.in

about AYUSH [ marathi ]

2011-12-01T15:44:00.005+05:30

आयुश विषयी काही

आयुश म्हणजे आदिवासी तरुणांनी एकत्र येऊन आपल्या वैयक्तिक आणि व्यावसायिक यशासोबत, आपल्या ज्ञानाचा उपयोग आपल्या सामाजिक यशासाठी आणि सामाजिक जाणीवा करून देण्यासाठी उभारलॆलॆ एक हक्काचॆ मुक्तव्यासपीठ आहॆ. जिथॆ तुम्ही तुमच्या विचारांची मुक्तहस्तानॆ दॆवाणघॆवाण करु शकता अन आपल्याकडॆ असलॆल्या कौशल्यांचा उपयोग आपल्या समाजासाठी कसा करता यॆईल याचा तपशील मांडु शकता.

आपले ध्येय

आदिवासी समाजाच्या उन्नतीसाठी कार्य करणारे वैयक्तिक, समुह किंवा संस्था यांना एकत्र आणून त्यांच्या मदतीने आदिवासींचा विकास करणे

- वेगवेगळ्या क्षेत्रातील अनुभवी व्यक्तींना एकत्र आणून त्यांचे अनुभव आणि ज्ञान वाटण्या साठी ज्ञानाचे जाळे बनविणे

- ज्ञानाच्या जाळ्याचा उपयोग करून ग्रामीण विद्यार्थ्यांना मदत / मार्गदर्शन करणे

- ग्रामीण विद्यार्थांना व्यवसाय आणि शिक्षणासाठी मार्गदर्शन आणि मदत करणे

- आधुनिक तंत्रज्ञानाचा उपयोग दैनंदिन आयुष्यात आणि समाजोन्नती च्या कामात करून घेण्याकरीता जागरुकता निर्माण करणे

- शहरी आणि ग्रामीण विद्यार्थ्यांना सोबत आणणे आणि सध्याच्या तसेच भविष्यातील स्पर्धेची ओळख करून देणे

- आदिवासी तरुणांमध्ये आत्मविश्वास निर्माण करणे आणि भविष्यात सामोऱ्या जावा लागणाऱ्या स्पर्धेसाठी त्यांना तयारकरणे

- पारंपारिक कला आणि संस्कृती यांविषयी जागरुकता निर्माण करणे आणि सध्याच्या जीवनमाना नुसार पारंपारिक कला आणि संस्कृती ह्यांचे जतन करणॆ आणि त्यांच्या विकासासाठी प्रयत्न करणे.

- जाती भेद आणि पंथ भेद रोखणे आणि अखंड आदिवासी समाजा ची एकता टिकवणे

- परावलंबी पण नाहीसा करून आदिवासी तरुणांना स्वावलंबी बनविणे

आपली दृष्टी

आ – आदिवासी संस्कृती जपूया
यु – युवकांनो एकत्र येऊया
श – शक्ती एकवटून जगाशी भिडूया

आयुश का ?

आपल्या समाजात अनुभवी, हुशार, होतकरू असे बरेच लोक आहेत. त्यांच्या ज्ञानाचा आणि अनुभवाचा उपयोग आपल्या समाजातील गरजूंना करीता करुन घेण्यासाठी

- आपल्या समाजातील बरेच लोक विविध शहरात राहतात, पण अशा लोकांचा गावासोबतचा संबंध तुटत चालला आहे अशा लोकांचा गावासोबत संबंध प्रस्थापित करणे तसेच ग्रामीण भागातील किंवा समाजातील समस्या सोडविण्यात त्यांना सहभागी करुन घेणे

- ज्या लोकांना आपल्या समाजासाठी काही करण्याची इच्छा असते. अशा लोकांसाठी खास आदिवासी समाजासाठीचे स्वतंत्र आणि आजच्या काळा नुसार ध्येय आणि उद्देश असलेले योग्य व्यासपीठ म्हणुन काम करणे.

आपण कसे करणार?

- वेगवेगळ्या लोकांना जोडणे [ मेल, ब्लोग्स, संकेतस्थळे, सामाजिक जाळे, चर्चा आणि समूह, internet, sms चा उपयोग करून]

- वेगवेगळ्या चर्चा आणि संवाद आयोजित करणे [ अनुभवी माणसे, विद्यार्थी, व्यावसायिक, प्रतिष्ठीत इ ]

- सामाजिक, शैक्षणिक, व्यवसाय मार्गदर्शन, सांस्कृतिक तसॆच इतर अनॆक असे विविध कार्यक्रम भरवणे

- जेणेकरुन अश्या कार्यक्रमांद्वारे आदिवासी तरुणांमध्यॆ आत्मविश्वास निर्माण होऊन त्यांना आपले ध्येय पूर्ण करण्यास मदत होईल

कोण करणार?

- संपर्कात असलॆल्या विविध माणसांकडून आपल्या ध्येय पुर्तीसाठी मार्गदर्शन आणि सहकार्य अपेक्षित आहे ज्याचा उपयोग करुन आपण समाजविकासाच्या कामांना गती देवू शकतो

- संपर्कात आलेल्या ग्रामीण भागातील तरुणांकडून विविध कार्यक्रम आयोजित करणॆ .

संपर्कात या

- जर आपणाला सोबत यावेसे वाटत असेल तर जरूर मेल करा

- आपले ध्येय आहे सगळ्या आदिवासी पर्यंत पोहोचणे, म्हणून आणखीन लोक जोडण्यास आपले सहकार्य अपेक्षित आहे.

चला सोबत करूयात

- आयुश च्या कार्यात मदत/सहकार्य करू इच्छित असणाऱ्यांचे स्वागत आहे, अधिक माहिती साठी "support us " मध्ये आयुश च्या संकेत स्थळावर पहा

AYUSH - ensuring tribal success

www.adiyuva.in | ayush@adiyuva.in

सुसरी धरण विरोधी संघर्ष समिती

2011-10-22T20:07:00.002+05:30

सुसरी नदीवर धरण होऊ देणार नाही, होवू देणार नाही

जाहीर सभा
ठिकाण कासा केंद्र दिनांक ९ ओक्ट २०११ रोजी सकाळी १० वाजता

सुसरी नदीवर नियोजित धरण प्रस्थावित आहे. या धारणा मुळे मौजे रानशेत, आवढाणी, महालक्ष्मी, धानिवरी , दहीगाव, ओसुर, असरविरा, नवनाथ आणि गनेशबाग (रानशेत) येथील आदिवासींच्या जमिनी व वनजमिनीचे सुमारे १००० हेक्टर पेक्षा जास्त क्षेत्र पाण्याखाली येणार आहे. या धरणातील ५४ दश लक्ष घनमीटर पाणी पाईप लाईन द्वारे वसई, विरार व नवघर माणिकपूर व नालासोपाऱ्याला नेण्यात येणार आहे. या धरणाला आमचा प्रखर विरोध आहे. आजवर अप्पर वैतरणा, मध्य वैतरणा, भातसा सारख्या प्रकल्प द्वारा मुंबई ला पाणी नेण्यात येऊन ठाणे जिल्ह्यातील आदिवासी भागातील पाण्याची लुट करण्यात आलेली असून तेथील प्रकल्प ग्रास्तांचे पुनवर्सन झालेले नाही आणि आता मुंबई उपनगरे या भागात राहिलेल्या पाण्याची साधने हडप करू पाहत आहे. यातून आदिवासी साठी काहीही शिल्लक राहणार नाही.

म्हणूनच आतापर्यंत झाले इतके पुरे झाले, असे सरकारला ठणकावून सांगण्याची वेळ आली आहे. या पुढे आदिवासी नियोजनहित नागरीकरणाचा बोजा सहन करणार नाही. दूरवर आदिवासी भागात धरण बांधण्या एवजी वसई तालुक्यात असलेल्या पाण्याच्या स्त्रोताचा वापर करायला हवा. सिडकोने या साठी कामन, खोळ्सा पाडा, उसगाव, सातिवली, इत्यादी जागा सुचविल्या असून या ठिकाणच्या पाण्याच्या स्त्रोताचा वापर केला गेल्यास. दर दिवशी १२४ एम एल डी एव्हडे पाणी उपलब्ध होवू शकेल असे म्हटले आहे. सुसरी धरणात मिळणाऱ्या पाण्या पेक्षा हे मिळणारे पाणी किती तरी पटीने अधिक असेल या खेरीज पाईप लाईन तसेच बांधकाम खर्चाचीही बचत होवू शकेल. मात्र ठेकेदारांच्या लॉबीला बळी पडत सरकारने या सुचणे कडे दुर्लक्ष केले आहे. आमच्या भागातील काही राजकारणी लोकांनी आदिवासी कल्याणाचा विचार करण्या एवजी या धरणाचे समर्थन करत स्वतःची तुंबडी भरण्याच्या उद्देशाने मागे लागले आहेत.

आमच्या नद्याचे पाणी आमच्या मालकीचे आहे त्याच्या वापरावर आमचा अधिकार आहे आम्हालाच जर पिण्या साठी पाणी नाही तर आम्ही येथील पाणी वसई विरार ला का पाठवावे ? आणि त्यात तर शहराच्या मागण्या रोज वाढत आहेत. तसेच शहरी भागात दर माणसी पाण्याचा वापरही जास्त केला जातो. शहराच्या नवीन वसाहतींच्या गरजा भागवण्य साठी अधिका अधिक धरणे बांधली जातील. वसई विरार मधली बिल्डर लॉबीने चालविल्या नियोजनशून्य आणि अनिर्बंधित वाढीमुळे येथे पाण्याची कमतरता भासत राहणार आहे. सूर्या प्रकल्पाचे पाणी आदिवासींची शेती फुलाविन्या साठी दिले जाणार होते परंतु ठेकेदारांनी पद्धतशीर पणे वसई विरार सारख्या योजना मधून हे पाणी अन्यत्र कसे वळवता येयील हे काम केले आहे. आदिवासी भागाचे वसाहतीकरण आणि त्यांचे पाणी इत्तर साधनांनी लुट या पुढे थांबवा असे सरकारला सांगण्यासाठी कासा येथे एकत्र जमायचे आहे.

सुसरी धरण विरोध संघर्ष समिती

अध्यक्ष : श्री नरेश हाल्या बोलाडा
उपधक्ष्य : श्री चंदू सोनू वरठा
सचिव : श्री देविदास नंदकुमार तल्हा
खजिनदार : श्री सुरेश बाबू कडू

web : http://susari-dharan.blogspot.com/

Facebok : http://facebook.com/susari.dam

VDO : http://www.youtube.com/adiyuva#p/c/3F8D2161EBDC5298/9/wTwMw2BVuxU

Photo :https://picasaweb.google.com/107070737410562446083/AYUSHAwarenessOurResourcesSusariDampProject

Happy shimaga & holi!

2011-03-19T15:01:00.002+05:30

आपल्या भारतात सणांना अनन्यसाधारण महत्व आहे. भारताच्या सर्वच प्रदेशात सणांचे आगळेवेगळे वैशिष्टपुर्ण रुप आपणांस पहावयास मिळते.प्रत्येक प्रदेशाच्या चालीरीती,भाषा,तेथील संस्कृती यांनुसार सण साजरे करण्याच्या पद्धतीही भिन्न भिन्न आहेत.
आपल्या येथील सणांच्या मांदीयाळीतील एक वैशिष्टपुर्ण सण म्ह्णजे "होळी".
हा सण फार पुर्वीपासूनच मोठया आनंदात अनं उत्साहाने साजरा केला जातो.ग्रामीण भागात तर ह्या सणाला मोठया उत्सवाप्रमाणे साजरा करतात. ग्रामीण भागात तर "एक गाव एक होळी" अशीच प्रथा आजपण आहे. होळी पेटविण्याच्या निमित्ताने सर्व गावाने एकत्र यावे हा यामागचा मुख्य हेतु.होळीची एक मजेशीर गंमत आहे बघा! इतर सणांना आपण मंगलमय वातावरण तयार करत असतो पण या सणाला चक्क होळीच्या भोवती फ़िरुन सर्वजण बोंब मारत असतात. हे करण्यामागचा एकच उद्देश की होळी हा सण समाजातील वाईट प्रवृत्ती आणि दुर्गुंण नाश करण्यासाठी असतो. अमंगल ते जाळायचं आणि अनिष्ट अशा गोष्टींच्या नावानं बोंब ठोकायची.
आदिवासी संस्कृतीत तर हा सण अगदी छानश्या पद्धतीने साजरा केला जातो.लहान होळी आणि मोठी होळी अश्या दोन टप्यात हा सण साजरा केला जातो. लहान होळीच्या दिवशी पाड्यातली लहान मुले एकत्र येऊन लहान लहान सुकलेली लाकडे गोळा करून लहानशी होळी करून तिच्याभोवती नाचतात. म्हणूनच बहुतेक याला लहान होळी असे म्हणतात. ह्या दिवशी तांदळाच्या पापड्या करतात अनं उन्हात सुकत घालतात. नंतर त्या पापड्या घरात ठेवल्या जातात.लहान होळीच्या आदल्या दिवशी घरातले सगळेजण एकत्र बसून आंबा खातात, याला आंबा खाणे असे म्हणतात, या नंतर सगळे जण औपचारिकतेने आंबा खायला सुरवात करतात. दुसऱ्या दिवशी मोठ्या होळीला गावातील सगळी माणसे वाळलेली लाकडे गोळा करतात.गावातील सगळी माणसे एकत्र जमल्यानंतर पूजेला सुरवात होते, होळीची पुजा गावातील भगतांकडून केली जाते. गावकरी घरी बनविलेले तांदळाचे पापड नैवद्य म्हणुन घेऊन येतात. पूजा झाल्यावर होळीला अग्नी दिला जातो. असे मानले जाते की वाईट प्रथा आणि वाईट सवयींचे होळीत दहन केले जाते.
अजुन एक छानशी रीत ह्या सणाच्या निमित्ताने असते ती अशी की ह्या वर्षी नवीन लग्न झालेले दांम्पत्य होळी भोवती प्रदक्षिणा घालुन नाचतात. होळीच्या सुरवातीस अर्पण केलेले नारळ अग्नी मुळे भाजून बाहेर येतात, ते गरम नारळ प्रसाद म्हणून वाटले जातात. पारंपारीक गाणी म्हटली जातात. आणि त्यानंतर सगळे जण आपल्या घरी परतून पापड्या टाळायला सुरवात करतात. होळीच्या दिवशी तयार केलेल्या पापड्यांना ह्या दिवशी विशेष महत्व असते त्यामुळे प्रत्येक घरात त्या बनविल्या जातात, इतर ठिकाणी धिंडऱ्या, भाकरी इत्यादी बनविले जाते. लहान होळीच्या दिवशी शिमगा खेळला जातो, एकमेकांच्या अंगावर पाणी/भेंडीचा रंग लावला जातो. त्या दिवशी गावातील काही लोक सोंग घेऊन, वेग वेगळे रूप घेऊन, नाच करून पोसत / फगवा गोळा करतात आणि त्यानंतर एकत्र बसून मेजवानी केली जाते. शिमग्याच्या दिवशी अशी प्रथा आहे की शेजाऱ्यांची एखादी वस्तू लपवायची, प्राथमिकता कोंबडा लपवण्यास दिला जातो, म्हणून ह्या लहान होळीला ’कोंबड होळी’ असेही म्हटले जाते. लहान मुलांना विविध नाच आणि सोंगकरण्या साठी एक प्रकारची पर्वणीच असते.
आपल्याकडे होळीला उत्तरभारतासारखे रंग खेळले जात नाहीत. त्याऎवजी धुळवड(धुलिवंदन) आणि रंगपंचमीला रंग खेळले जातात. रंगपंचमीच्या निमित्ताने पुन्हा एकदा जीवनातले वाईट रंग झटकून देवून नवीन उमेदीच्या रंगाने रंगून जावे तसेच एकमेकांमधील व्देषाचा रंग घालवून परत एकदा एकमेकांना प्रेमाच्या, आपुलकीच्या,मैत्रीच्या रंगात रंगवावे हाच या मागचा उद्देश.
आपलॆ हॆ पुर्वापार चालत आलेले सण,उत्सव प्रत्येक सणांमागील विविधपद्दती आपण जपल्या पाहिजेत.आधुनिकीकरणाच्या या युगात आपल्या उत्सवांचा तोच थाट, तीच शैली आपण जपली पाहिजे. अनं हे उत्सव किती मंगलमय वातावरणात सर्वांच्या सोबतीने आपण साजरे करु यांकडे लक्ष पुरविले पाहिजे.
पण हे सर्व करत असतांना काही महत्वाच्या बाबींकडॆ ही आपण लक्ष दिले पाहिजे. जसे की,होळीच्या निमित्ताने दरवर्षी बेसुमार वृक्षतोड केली जाते. आपल्या काही क्षणांच्या आनंदासाठी कितीतरी वृक्षांचा आपण बळी देत असतो ही वृक्षतोड थांबवून आपण होळीसाठी वाळ्लेली लाकडॆ वापरली पाहिजॆत.’एक गाव एक होळी’ यांसारख्या संकल्पना रुजविल्या पाहिजेत.जेणेकरुन एकाच गावात अनेक होळ्या साजऱ्या करतांना वापरली जाणारे लाकडे वाचतील.धुळवड(धुलिवंदन),रंगपंचमी ह्यासारख्या सणांना रंग खेळायला हरकत नाही पण रंगामुळे डोळे,कान,नाक यांना अपाय होत असेल तर तो रंगांचा बेरंग नाही का?रंगातल्या रसायनांमुळे डोळ्यांना इजा होऊ शकते क्वचित अंधत्व येऊ शकतं त्वचेचा आजारही जडू शकतो.हे सर्व टाळण्यासाठी कृत्रिम रंगाऎवजी नैसर्गिक रंग वापरले पाहिजेत.

आपण जर अशाच काही छोट्या छोट्या गोष्टी पाळल्या तर आपल्या आनंदाला कुठेही गालबोट लागणार नाही आणि आपण आपले सणवार अशाच मोठ्या उत्सहात, दिमाखात साजरे करु शकू. अश्याच आनंदमय अन मांगल्यमय वातावरणात यंदाची होळी इकोफ़्रेन्ड्ली साजरी करण्यासाठी आम्ही आयुशच्या वतीने प्रयत्न करत आहोत.
मग देणार ना साथ?
अधिक माहितीसाठी संपर्क साधा. ayush@adiyuva.in
AYUSH let us do it together – www.do.adiyuva.in

दोन मिनीट वॆळ आपल्याला, आपल्यासमाजासाठी काही करण्यासाठी?

2011-03-10T22:09:00.000+05:30

नमस्कार!
दररोजच्या या धकाधकीच्या जीवनात आहॆ दोन मिनीट वॆळ आपल्याला,
आपल्यासमाजासाठी काही करण्यासाठी?

अजुन किती दिवस आपण आरक्षणाच्या कुबड्यांवर आपली प्रगती साधणार आहोत?
का नाही प्रगतीसाधत आम्ही स्वताच्या कर्तृत्वावर? आरक्षणाचा फ़ायदा मात्र सर्वजण उचलतो मात्र ज्या समाजामुळॆ हॆ आरक्षण मिळत आहॆ त्याच्या प्रती आपलॆ काही कर्तव्य आहॆ हॆ विसरत चाललो आहोत. हक्काची टिमकी वाजवणारॆ आपण, आपल्या कर्तव्याकडे मात्र सपशॆल पाठ फ़िरवतो.

आपण आदिवासी निसर्गाचे राजॆ....
अनं तो निसर्ग आणि त्याचा विकास करण्याची जबाबदारीही आपलीच आहॆ. माझी संस्कृती जॆ माझ्या मनाचॆ प्रतिक आहॆ,माझी आदिवासी संस्कृती जी विविधतॆनॆ नटलॆली आहॆ त्या संस्कृतीचे जतन करण्याची सर्वस्व जबाबदारीही माझीच आहॆ,ही भावना आपल्या प्रत्यॆकाच्या मनात असली पाहीजॆ.

आजकालच्या ह्या शहरीकरणात निसर्गाचा समतोल कुठॆतरी बिघडत चालला आहॆ.ह्या शहरीकरणात आपली संस्कृती हरवुन जावू नयॆ म्हणून आपणच प्रयत्न कॆलॆ पाहिजॆ. पिढ्यानपिढ्या चालत आलॆल्या परंपरांचे हॆ दॆणॆ आपणही आपल्या पुढच्या पिढीला दिलॆ पाहिजॆ,
यॆणारया नवीन पिढीला आपल्या चालीरीती,भाषा अनं विविध गोष्टींची माहिती आपणच दिली पाहिजॆ आणि आपल्या संस्कृतीचॆ जतन कॆले पाहिजॆ.
मी दररोज ज्या समाजात वावरतो त्या समाजाचे माझ्यावर अनन्य उपकार आहॆत.त्यांच्याप्रती आपली उद्दात भावना असली पाहिजॆ मी ह्या समाजाचा ऋणी आहॆ. मी समाजाचॆ काही दॆणॆ लागतो ह्या गोष्टीची जाणीव झाली तर नक्कीच आपण विधायक कामॆ करु शकतो.

आपण स्पर्धॆत धावत धावत पुढॆ आलो आहोत कुठॆतरी यशस्वीही झालो आहोत अन् अजुनही प्रगतीपथावर वाटचाल करत आहोत.
पण त्यांचॆ काय? ज्यांना अजुनही प्रगतीच्या गावचा रस्ताही माहीत नाही.अशा आपल्याच लोकांचे वाटाडॆ होण्याची जबाबदारीही आपलीच आहॆ
एक सामाजिक बांधिलकी म्हणुन तरी. आपलॆ कितीतरी समाजबांधव अजुनही मागॆच आहॆत.त्यांनाही आपल्याला प्रवाहाबरोबर आणायचॆ आहॆ.
त्यांच्या डोळ्यात असणारया स्वप्नांना नवचैतन्याची सुखाची पहाट आपणाला दाखवायची आहे.
हॆ करतांना एकटयानॆ चालून उपयोग नाही तर ’एकमॆकासह्हाय करु अवघॆ धरु सुपंथ’ ह्या उक्तीप्रमाणॆ कार्य करावॆ लागॆल

आपण ’आयुश’ च्या रुपानॆ हे कार्य करत आहोत. आयुश बद्द्ल थोडक्यात सांगायचे झालॆ तर.....
आयुश म्हणजे आदिवासी तरुणांनी एकत्र येऊन आपल्या वैयक्तिक आणि व्यावसायिक यशासोबत, आपल्या ज्ञानाचा उपयोग आपल्या सामाजिक यशासाठी आणि सामाजिक जाणीवा करून देण्यासाठी उभारलॆलॆ एक हक्काचॆ मुक्तव्यासपीठ आहॆ. जिथॆ तुम्ही तुमच्या विचारांची मुक्तहस्तानॆ दॆवाणघॆवाण करु शकता अन आपल्याकडॆ असलॆल्या कौशल्यांचा उपयोग आपल्या समाजासाठी कसा करता यॆईल याचा तपशील मांडु शकता.
थोड्क्यात आपली अखंड आदिवासी एकता टिकवून आपल्या समाजाचे ऋण फ़ॆडण्यासाठी कॆलॆला हा प्रामाणिक प्रयत्न.

आयुश च्या ह्या क्षितीजभरारीला तुमच्याही सहकार्याच्या पंखाचॆ बळ मिळावॆ अशी आम्ही आशा करतो
अन नक्कीच सर्वांच्या सोबतीनॆ समाजाला पुढॆ नेण्यास मोलाचॆ कार्य करु शकतो.
मग देणार ना साथ?

या समाजोपयोगी कार्यात सहभागी होण्या साठी येथे टिचकी मारा – www.in.adiyuva.in
आयुश विषयी अधिक माहिती साठी येथे टिचकी मारा – www.do.adiyuva.in

Congratulation to Mr. Jivya Soma Mhase (Warli artist) padmashree 2010

2011-03-10T22:03:00.002+05:30

AYUSH picnic cum get together Jan 2011

2011-01-15T23:39:00.000+05:30

[Discussions] i was so impress that we have our own website - ravindra balashi

2010-10-14T23:21:00.002+05:30

discusssion between Ravindra, just for your information -----

----------------------------------------------------
Mail from ravindra

hi, ayush
my self ravindra hira balshi from vangaon, last time i was going to kasa in between at vaghoba near sakhara dame i just see to your ayush postar., i was so impress that we have our own website. actually i have recently registard own trust the is "ABHINAV ADIVASI VIKAS SANSTHA' for that kind of social works.

ok, now we are daily conect with us.

meet you tomorow
good night subh-ratri.

---------------------------------------------------------------
Reply by AYUSH

Hi ravindra

Far bes vatala tujha mail nangun. Apale faar kavha payasi AYUSH ye navan kaam karatuhu. AYUSH mhanje apale kadale sikel lokhana ekatra anun gavat navin pora sikatahat tyana margdarshan madat karaya sathi aple chalu kelata....

Aapale samaja sathi faar sanstha/sanghatahna/ngos/nete/party kaam karatahat. Pan jo to apapala svarth nagtaha ... kunala ho mana payasi apale samajacha padel nay. Tay tya sathi khas apale lokana, konata ho rajkaran na anata kiva konatya he sangahatneshi bandhil na rahata fakt adivasi ya natyane saglyana ekatra anayacha ahe tya sathi AYUSH aahe...

Mehyan tujhe mahiti sathi junya mails pathvalyata mana vatel parat lihasil kaay... pan tujhyan mail nay pathavalas... lihajos vel milal tavha

Far bes vaatala. Bes rehe

AYUSH group
http://www.adiyuva.in/

------------------

reply by Ravindra

hi, ayush,
aj parat vel milala manun net var basloy diwalichya sammelanabaddalcha mail vachla mazhe sahkary nakkich rahil. thite me avarjun upasthit rahin.

marg khup chagala ahe aplya kade, pan ha tar fhakt pri-lounching plan ahe, khari boom tar tevha hoiel jewha apan kharach ayushachya madhyamatun ekatra yeun samajarathi ashi kahi kamgiri karun dakhau ki jyachya apla samaj lavkarat lavakar mukhya pravahat yeun compitionchi barobari karayla shikel, shekdyatun nust ek doghani highly educated asun samaj pudhe yenar nahi, aplyala kam karaychach ahe tar te haighest numbars sathi nako, highest quantity sathi asayla pahije, samajat changlya rudhi ahet tya tashyach jopasayla pahijet pan tyach barobar vaitachahi vichar karayla survat whayla havi. mastarachi 2 por english medium la na gavatli bakich sembadi por marathi salet fhakt khichadi khayla, he chitra badlav lagel.

mi hech manat nahi ki evadh badal, samaj ghadun annil, pratakshat "BADAL" hach ek marg apla vikas ghadaun anil. badal-navya adhunik vicharancha, badal- ek unnat smajache swapna pahnyacha, badal pratekane swatala tyacha gharasathi, tyachaya samajasahi hitache ase kam karanyacha, ani...........BADAL " A HE KAY ADIVASI SARKHE KAPADE GHATALES AJ",-aj hi ase shabd sarras kanavar padtat,yala kahihi mana, kiva aplya samajabaddal lokana tyancya soinusar vatnara kivha patnara vichar. ha vichar ha achar hi pratha, badalnara badal havay aplyala.

2jatiche manse tyanchya bolnyat maskarit bolat astat 'to sala adivasi kadhi sudharnar nahi'. tevha tyacha bajula jar apan tya veles ubhe asu tari apali himat hot nahi tyana mhanayla ki- 'tu tyala kay mantos adivasi mi pan tar adivasich ahe'. ka?????????????????ka? apan marepayant lokanchya nindechacha vishay banun maraych ka? mag kay upyog jar aplyapaiki ek doctor ahe, kay upyog jar ek vakil ahe, ek enginner ahe,. sorry i m not harting anybody,

pan tumhi calculate kara attaparanyat aplya jatiche kiti log govt. job madhe ahet for example-teacher, clerk, nurse, policmen,defence, gramsevak, talathi, ravsaheb,bahusaheb, kiva profesion madhe engineer, doctor, advocate, loyer, kiva rajkarnat sarpanch, nagarsevak,nagradhyaksha, sabhapati, amdar, khadar, mantri. mala vatate ya sarva haighly job person, high power in politics lokanpudhe ashi var sagitlya pramane "adivashi"chi shivi kadhi eykayla milali nasel kay???????????

kadachit ho, maunach dheri vadhavun sut butat, safari ghalun, safari kar madhun electionchya veles gava-gavat lokanna party sathi paise vatnarya thane jilhyatlya adivasi netyana aplya samany lokanchya "SWABHIMANACHI" kasli ali kimmat.

ha adivasi na, ha mag padu de tyala tasach jaminivar daru piun. tyacha samaj jitka kal daruchya naset rahil, jitka vel ya andharat ratil tika apla fhayda, he vichar jase rajkarnya lokanche, tasech govt, la chitaknaryanche, tech, etar jativalyanche. mag kay khak badala apla samaj. mandiratli ghanti jasi yenara pratek jan vajvat asto, tasach aplya samajacha ghanta varshanu varsh ashach vajat ahe jasa pahila vajat hota.

kashi honar pragati ethe lamb-lamb parayat nusta andhar ahe kalakutta andhar khandalyachya bogdya sarkha lamlachak. aplya patila punjalela prakasha ek kiran hi aplyasati 8va acharyach asel. he sagal aplyala ata baas zhalay kharch ata kiv yetey. ata kutuntari badala vat dyalal havi.

asya bakal paristhit nachun gaun kam honar nahi,

we wont change in actual real life of tribe people, what they 'NEED'. so gyues find out the need of our people.

much more things i have to discuse us, more things i have to told us, what i fill to our tribe.

but nessesary we have more time to discuse all things each other.

so always i keep in touch with us.
meet you, again
thanks to reply

and give details of our culturer programm detials.
dont be angri if i take mistake in this non-sense launguage.

SUBHARATTRI.

------------

reply by AYUSH

नमस्कार रवींद्र
मेल बघून खूप बरे वाटले, आणि खूप कौतुक हि कि आयुश स्थापन करत्या वेळेस जसा विचार केला गेला होता तसा विचार करणारे कुणी तरी आहे.

तू लिहिल्या प्रमाणे सगळे मुद्दे अगदी बरोबर आहेत. फक्त नाच गाणे करायचे नाहीये ! खूप काही करायचे आहे... पण हे सगळे करण्या साठी वातावरण निर्मिती आणि जागरुकता आणणे गरजेचे आहे ... ह्या विषयी अधिक माहिती देण्या साठी काही उदाहरण देत आहे.... अशा करतो समजून घेशील ...

हो तू सांगितल्या प्रमाणे हि प्राथमिक पायरी आहे. म्हणून वेगवेगळी मते, ओळख , सामायिक मते, ध्येय ठरवणे, वेग वेगळ्या लोक पर्यंत पोहचून लोके जोडणे ह्या साठी आपण वेग वेगळे कार्यक्रम आखतो. त्या अंतर्गतच मेल्स, एस एम एस, गेट टुगेदर, स्पर्धा, वेब सायीट इ आयोजित करतो. जेणेकरून एक एक पायरीने आपण लोक पर्यंत पोहचू शकुत आणि आपले आपले ध्येय सध्या करण्याचा दृष्टीने प्रयत्न करणे सोप्पे जायील. कारण आज आपल्या समाजात हवे तसे आंतरिक कम्युनिकेशन नाहीये आणि ते आपल्यांना तयार करावे लागेल म्हणून ने आपण अशा कार्यक्रमाच्या माध्यमातून करूत.

हो आणि आयुश म्हणून आपण कधी हि इत्तर गोष्टीवर उगाचच जास्त उर्जा वाया न घालवता आपल्या समजा साठी आपण ठरवलेल्या प्रथामिकते नुसार विचार करतो. खरे सांगायचे झाल्यास आपल्या प्राथमिकता आपण सध्याचे आधुनिक जग, भविष्यातील स्पर्धा, नवीन पिढी आणि आपल्या समजा साठी ची भविष्यातील आव्हाने याचा विचार करून ठरविलेली आहेत. उदाहरना खातर सांगायचे झाल्यास येथे लोकांना प्राथमिक गरजा पूर्ण होत नाहीत, चांगले शिक्षण मिळत नाही, नोकरी मिळत नाही, व्यवसायाच्या संध्या विषयी माहिती नाही, रोजगाराचा पत्ता नाही, भविष्याचा काही अंदाज नाही, स्पर्धेचा मागमूस हि नाही अशा ठिकाणी परंपरा, संस्कृती आणि कला असे विषय घेऊन काही करणे म्हणजे वेडे पनाच आहे ना. जर आपण स्वतःच्या पायावर स्वाभिमानाने उभे राहिलो तर नक्कीच आपली संस्कृती पण आपण टिकवू शकुत. संस्कृती आणि परंपरा ह्या सहज होणार्या गोष्टी आहेत, त्या सहज पाने आपल्या दैनंदिन व्यवहारात आल्या पाहिजेत, ओढून ताणून आणता कामा नये! किवा आपल्या परंपरांचे किवा संस्कृतीचे आपल्याला ओझे झालेले नसावे. आजूबाजूच्या परिस्थिती नुसार बदल करवून आणणे हा निसर्ग नियमच आहे ! आणि आपण आदिवासी सोडून आणखीन निसर्गाच्या सानिध्यात कोण असू शकतो !

जसे उदाहरण दारूचे, पारंपारिक पद्धतीने आपल्या सगळ्याच रिती मध्ये दारू असते. पण रिती प्रमाणे ती फक्त धार टाकण्य साठी किवा जास्तीत जास्त पळसाच्या पानाचा एक टोपा बस ते पण नैवैद्य म्हणून पिली जात असे. पण काही कालांतराने त्याचा अतिरेक होऊन आणि आज आपण आजची परीस्तीती बघतोच आहोत. दारू पिणे वायीट असते असे नाही, पण ती किती प्यावी, केव्हा प्यावी, किवा तिला किती महत्व द्यावे ठरवणे महत्वाचे आहे. कोणत्याही गोष्टीची सवय लागणे ह्याला व्यसन बोलतात आणि व्यसन कधीही वायीटच. म्हणून सगळे सांभाळून संयमाने दारू पिणे जमत असेल त्याने त्या मार्गाला जावे. अन्यथा दारू न पिल्याने काही अडते असे काही नाही. मला ह्या सगळ्यात हे सांगायचे होते कि आपल्या संस्कृतीतील बर्याचश्या गोष्टी आपण समजून न घेता चुकीच्या पद्धतीने आचरणात आणतो. म्हणून किमान तरुण पिढीने अशा गोष्टींचा अभ्यास करून योग्य मार्ग निवडावा !

किवा काही पद्धती ज्या आजच्या काळासी सुंगत अशा नाहीत त्यात आपल्या रीतींचा आपले पण टिकवून आजच्या काळाला सुसंगत अशा बनवायची जबाबदारी आपल्या तरुण पिढी वर आहे. आणि ह्याला आपण आपल्या घरा पासून सुरवात करायला हवी. नाही तर आपल्या परंपरा संस्कृती चे विकृत रूप दाखवणारे किवा हि संस्कृती कशी वायीट आहे असे पटवून देणारे आपल्याच समाजातले क्रांतीवीर तयार होत आहेत, त्यांना हेच हवे आहे कि वेग वेगळ्या माध्यमातून आपल्या आदिवासी समाजाचे तुकडे तुकडे करून परिवर्तन करून आणणे. म्हणून सुशिक्षित तरुण पिढीने ह्या सगळ्या गोष्टींचा विचार करायला हवा, आजू बाजूच्या कोणत्या हि माणसाकडून काही शिकण्या सारख्या गोष्टी असतील तर जरूर शिकाव्यात पण आपला विकास किवा प्रगती करण्या साठी आपल्या श्रद्धा भक्ती पश्चिमे कडून आयात केलेल्या देवा जवळ गहाण ठेवण्याची काही गरज नाहीये !

आणखीन एक गोष्ट, आजकाल जो उठतो तो एक त्याची संस्था, संघटना काढतो आहे. बरे आहे किमान नवा साठी का नाही पण कुणी तरी समाजाचा विचार करत आहे. पण केव्हा तरी ह्या सगळ्या संघटनांनी आदिवासी समाजाच्या भविष्याच्या दृष्टीने वैयक्तिक स्वार्थ किवा मतभेद बाजूला ठेवून एकत्र येणे हि काळाची गरज आहे. आणि ज्या दिवशी आदिवासी माणूस हे वेग वेगळ्या संघटनांचे, पक्षाचे झेंडे बाजूला ठेवून आदिवासी या नात्याने एकत्र येयील त्य दिवशी आदिवासी विकासाला सुरवात होईल ..... आणि तो पर्यंत आपण सगळे हे प्रयत्नच करत आहोत ! आणि त्या साठी आपणा सर्वांचे सहकार्य अपेक्षित आहे !

-------------------------------
Reply from Sandip
ravindra is absolutely right....aaplyala konihi yeto aani kahihi bolatooo aani aapan phakta aikat bastoo kaa tar aaplyala laj vatate adivasi aahe mhanun sangnyachi....te lok aaplyala shivya naav thevtaat kaa?? karan aapan tyanna naav thevayla jaga thevliy....aapla garib aadivasi kuthetari molmajuri kartooo aani kasabasa pot bharatooo.....tyala mahitich nahi nahi ki jag kuthe challay....tyala phakta pot bharna mahatvacha vatataa.....to motha vicharach karat nahi kaa tar tevdha vichar karnyaevadha experience kivaa dnyan tyalaa nastaa....apli lok nako tithe daru pioon padleli astaat...daru hi aaplya samajapudhil khup mothi samasya aahe....rahila prasna aaplya magasalepanacha....magasalepan he kahi sashvat nahi....pan te ghalavnyasathi vikasacha marg dharnyasathi kuthlya goshti kelya pahijet....he lokanna kalalaa pahije....aaj shikshnala aani gunavattela khup mahatva aalay...tumcha nane khankhanit asel tar tumhala konich adavu shakat nahi....tyasathi jastit jast mulaanna prerit karayla havaa.....aajhi kahijan apaprachar kartaat aaplyatalich lok ki jast shikun kay phayda...aaj me MA jhaloo tari malaa job nahi ase mhananarehi barech aahet pan tyaannahi kuthetari sangaychi vel aaliy ki aaj nusta degreela mahatva nahi tyat tumchi gunvatta kay....aani asa nahi ki Khup shikalaa mhanje nokarich pahije...itarhi chote mothe dhande karoon aapan pudhe javoo shaktooo...pan tyasathi kathor parishramalaa paryay nahi.....aaplaa problem kay aahe we do less and expect more......tar kasa milel vikas aaplyala....aaple yuvahi cricket ,drinking, lagna hyachyach mage distaat....me saglyanbaddal nahi bolat pan cricketcha tar phyadach aahe tyanaa kuthetari sangitalaa pahije ki what is our aim and which way vr going?

ataj aaplyakade ashi barich mulaa aahet ji sports madye khup pudhe javoo shaktil tyannahi platform milanyasathi aapan prayatna karaylaa havet specially athleticsmadhye aapli por khup pudhe javoo shaktil....pan tyanna kuthetari platform milayla havaa....aaj sportsla khup changle divas aalet....tyacha phayda aapan ghetalaa pahije.....tazaa example aahe Kavita rautcha.........shevati aapan evadha pudhe jaylaa havaa ki konachi himmat nahi honaar aaplyA shivi dyaychi!

Thanks & regards.

Sathe Sandeep.

--------------------------

to reply above topic please send it to ayush@adiyuva.in

requesting you to share your opinion if any , send it at ayush@adiyuva.in

क्रीडाधोरणाच्या आयचा घो..

2010-10-11T20:04:00.000+05:30

"महाराष्ट्र देशातील सर्वात विकसित राज्य मानले जाते. क्रीडासुविधांच्या, सवलतींच्या आणि प्रोत्साहनांच्या बाबतीत मात्र पंजाब, हरियाणा, यांच्यासारखी राज्ये आपल्या खूपच पुढे आहेत. ही खंत आहे महाराष्ट्राच्या साऱ्या उदयोन्मुख खेळाडूंची. दोन सुवर्णपदके पटकाविणाऱ्या नेमबाज अनिता सय्यदची. कांस्यपदक पटकाविणाऱ्या धावपटू कविता राऊतची, कुस्तीगीरांची. कारण महाराष्ट्राला निश्चित असे क्रीडाधोरणच नाही. पार्टटाइम काम करणारे क्रीडा संचालक आणि खेळाशी सुतराम संबंध नसलेले क्रीडामंत्री यामुळे राज्याच्या क्रीडाविश्वास इतर राज्यांच्या तुलनेत झाला नाही.
कविता राऊत जिंकल्यानंतर आता जाग आलेल्या राज्यकर्त्यांनी तिला मदत करण्याची तयारी दर्शविली आहे. अशा अनेक गरजू कविता राऊत आहेत. नगरच्या एका छोटय़ा खेडेगावातून आलेली पूजा वऱ्हाडे सध्या बंगलोरच्या कॅम्पमध्ये प्रशिक्षण घेत आहे. नगर ते बंगलोरचा कॅम्प यादरम्यानचा तिचा प्रवासही कवितासारखाच खडतर होता. खो-खोमध्ये विद्युल्लतेसारखी पळायची म्हणून तिला अ‍ॅथलेटिक्सच्या ट्रॅकवर आणण्यात आले. खो-खोमुळेच धावण्याचा स्टॅमिना वाढला. म्हणून मध्यम पल्ल्यांच्या शर्यतीत उतरविण्यात आले. धावायला बूट नाहीत. ७ हजारांचे बूट आणि स्पाइक्सचे १० हजार रुपयांचे बूट घालून धावणे केवळ स्वप्नातच शक्य होते पण राज्य अ‍ॅथलेटिक्स संघटनेने प्राथमिक खर्च दिला. काही देणगीदार उभे केले. पूजा वऱ्हाडेदेखील कवितासारखीच पुढे आली. सिंगापूरच्या एशियन स्पर्धेत ब्रॉन्झपदक पटकाविले. तेथेच झालेल्या ऑलिम्पिक ट्रायल्समध्येही १५०० मीटर्समध्ये ब्रॉन्झपदक मिळाले. म्हणून बंगलोरचा कॅम्प लाभला. तेथे परदेशी शिक्षकांचे मार्गदर्शन मिळते. १६ वर्षांच्या पूजाचा अभ्यास मात्र बुडाला. १८ पूर्ण नाहीत म्हणून कुणी नोकरी देत नाही आणि स्कॉलरशिपही. खेडेगावातून आलेल्या या छोटय़ा मुलीला आधी पालक एकटे सोडतच नव्हते. पण कविता राऊत, मोनिका आठरे, ललिता बाबर या मुलींचा राष्ट्रीय स्तरावरील धावपटूंचा एक गट बनला. एकमेकींना आधार मिळाला. पालकांची काळजीही काही अंशी मिटली. पूजा वऱ्हाडेची कैफियत तीच मोनिका आठरेची आणि तीच तक्रार ललिता बाबरची. कॅम्पला येण्या-जाण्याचा खर्च कोण करणार? धावपटूंना घ्याव्या लागणाऱ्या विशिष्ट प्रकारच्या आहाराचा, कृत्रिम प्रथिनांचा व तत्सम उत्पादनांचा खर्च कोण करणार? ८ ते १० हजारांचे बूट दोन महिने सतत धावल्यानंतर झिजतात. दरवेळी हा खर्च कोण करणार?
विजयी झाल्यानंतर लाखांची बक्षिसे देणाऱ्यांपैकी जर कुणी या स्पर्धकांना आधीपासून मदत केली तर ती सत्कारणी लागेल. प्रत्येक उदयोन्मुख खेळाडूंना वेगवेगळ्या मदतीची गरज असते. कुणाला वाया गेलेला अभ्यासाचा वेळ भरून काढायचा असतो. कुणाला घरापासून दूर राहिल्यामुळे मरगळ आलेली असते. कुणाला आहार, प्रथिने यांची गरज असते. कुणाला ‘किट’ हवे असते. यापैकी कोणत्याही प्रकारची मदत करून सच्चा क्रीडाप्रेमी आपला खारीचा वाटा उचलू शकतो. प्रत्येक आंतरराष्ट्रीय खेळाडूला वेगवेगळ्या प्रकारची मदत हवी असते. कीर्तीच्या शिखरावर पोहोचण्याआधी अशा मिळणाऱ्या छोटय़ा-मोठय़ा मदतींचे महत्त्व आगळे असते. नाशिकमध्ये काही स्थानिक मंडळी, डॉक्टर्स, क्रीडाप्रेमी कविता, मोनिका, यांच्यासारख्यांना आधीपासून मदत करीत आहेत. गरिबीत वाढलेली ही मुले म्हणूनच आंतरराष्ट्रीय पातळीपर्यंत पोहोचू शकली. कविता राऊत आज म्हणत होती, ‘मी गावात गेली, की माझे कौतुक होईल; पण घरी गेल्यावर स्वच्छ पिण्याचे पाणी आणण्यासाठी आजही मला डोक्यावर पाण्याचा हंडा घेऊन ३-४ किलोमीटर्सचा प्रवास करावा लागणार आहे.’ एशियाड कॅम्पमुळे कविताला घरी जाता येणार नाही. आईच्या हातची जोंधळ्याची भाकरी खाता येणार नाही. जन्मापासूनच अनेक गोष्टींचा त्याग करण्याची सवय असणारी ही मुलं तरीही जिद्दीने पुढे जात आहेत. आहार, क्रीडासाहित्य यांची उणीव दूर करणारी संस्था, संघटना किंवा एखादा दानशूर भेटतो. राज्य शासनाचे, क्रीडा खात्याचे कर्तव्य या संस्था, संघटना आणि व्यक्ती पार पाडतात. गरिबीत वाढणाऱ्या क्रीडा गुणवत्तेला फुलण्याचा विश्वास आपले राज्य सरकार देऊ शकत नाही, हीच खरी खंत आहे. खेळाच्या नावावर करोडो रुपयांची बरसात होते. दुर्दैवाने तो पाऊस कविता राऊत, पूजा वऱ्हाडे, मोनिका आठरे, ललिता बाबर यांच्यासारख्यांवर पडत नाही."

http://www.loksatta.com/index.php?option=com_content&view=article&id=106931:2010-10-11-07-34-27&catid=28:2009-07-09-02-01-56&Itemid=5

AYUSH for netive language

2010-10-10T15:19:00.002+05:30

Boli Bhasha

`The nation lives through its language.`

This quotation – of course – is also true for tribes. To maintain our culture, traditions and past, our identity, we must preserve our native language, boli bhasha.

XXXXXX

To preserve our language, we encourage you to use it in your daily life. We would like to give assistance for it with the following phrases. (download in pdf)

Would you suggest more phrases? Just send them to us for ayush@adiyuva.in.

AYUSH for Art & Culture

2010-10-10T15:14:00.001+05:30

Warli art -

Warli paintings of Maharashtra, India are the foremost tribal art in the Indian Territory. The origin of Warli tribe goes back to Neolithic period between 2500 BC and 3000 BC.

These paintings capture the life of the tribes and offer a valuable insight into the lifestyle of the tribes. Whenever a wedding or birth ceremony takes place in the tribe, we celebrate it by adorning our houses with fascinating designs. Even during the harvesting season, paintings and designs on the walls are the most common method of celebration.

This painting is drawn by tribals from Thane district, namely Warli, Malhar koli, Kathodi, Kokna, etc

AYUSH for the warli painters -

We help needy art students and tribal artists in their career as the we are only group which represent real tribal artists on internet in the interest of meeting today`s needs.

If you would like to know more about warli art, the artists and/or you are interested in purchasing or learn to make warli paintings, please, visit the following website: http://warli.adiyuva.in/

AYUSH - tribal tourism

2010-10-10T15:06:00.000+05:30

Tribal and cultural tourism -

Maharashtra is famous about its world heritage sites like Ajanta, Ellora and Elephanta Caves and the Chatrapati Shivaji Terminus. But Maharashtra offers much more. The beautiful landscape gives place for the peaceful life of many tribes.

In the last few years we have experienced rising interest toward tribal tourism, more and more people would like to see into the daily life of tribesmen and get to know more about their culture, traditions and art.

AYUSH for tribal tourism -

For them AYUSH would like to provide detailed information and guidance, and we help to organize an unforgettable holiday.

For more information, please, visit the following sites or write us an e-mail: ayush@adiyuva.in

AYUSH educational activities

2010-10-10T14:56:00.000+05:30

Carrier guidance -

With AYUSH activities at the field of carrier guidance are the followings:

• To provide a common platform for employers and tribal job searchers.

• To organize career guidance, experience sharing programs and competitions.

Job opportunities -

As an organization, we have an extensive database. With the help of this we can easily help to job seekers, or for employers looking for fresh graduated and experienced professionals.

For this you don`t have to do else, just register into our database.

If you are a job seeker, please, fill the following form:

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

If you are an employer looking for professional employees, please, fill the following form:

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

For those tribal job seekers, who have not internet connection, we provide offline information in many settlements. For the list of the places, check the following document:

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Career Guidance Programs -

AYUSH regularly organize Carrier Guidance Programs, where high school, junior and university students can meet experienced professionals, and they can get answer for their questions, get guidance to plan their carrier and so on.

Would you join to us? Check the upcoming events here:

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

You can also share your opinion, experiments and/or ask others in our forum:

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Experience Sharing Programs -

Within the confines of AYUSH Experience Sharing Programs we organize together experienced professionals from a special field with those students who are interested in this field.

So we regularly hold events for engineering, medical, art, commerce, business and many other fields.

Are you interested in? Here is the list of our upcoming Experience Sharing Programs:

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Or you can also check our forum for more information:

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Competitions -

We organize competitions on two levels:

• Academic (eg. mathematics, business, literature, history etc.)

• Non-academic (eg. sport, dance, music, art and so on)

If you would like to take part in our competitions, check our events:

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

If you would like to provide financial or material support for our competitions, please, contact AYUSH members: ayush@adiyuva.in

About Maharashtra tribes

2010-10-10T14:42:00.002+05:30

The Scheduled Area notified by the Government of India consists of 5809 villages and 16 towns in 12 districts covering an area of 46,531 km2, which is about 15.1% of the area of the State. These districts are Thane, Pune, Nashik, Dhule, Nandurbar, Jalgaon, Ahmednagar, Nanded, Amravati, Yeotmal, Gadchiroli and Chandrapur. The Tribal Sub-Plan (TSP) area covers the scheduled area. In addition, the State Government felt that 773 villages in the districts of Raigad, Bhandara, Gondia, Chandrapur, Yeotmal and Pune also deserved to be extended the benefits of TSP, though these villages did not strictly satisfy the criteria laid down by the Government of India for inclusion in TSP area. These areas were designated as Additional Tribal Sub-Plan (ATSP) areas. In addition, the Government of India had also decided that a group of villages having a total population of 10,000 or more with more than 50% tribal people should be brought under the Modified Area Development Approach (MADA). Similarly, a group of villages having a total population of more than 5000 with more than 50% tribals are to be constituted into Mini-MADA pockets. In all 1754 villages in the State have been included in MADA and Mini-MADA pockets. All the benefits available to the tribals in the TSP areas as approved by the Government of India have been extended to the tribals in the ATSP, MADA and Mini-MADA areas.

The population of scheduled tribes in Maharashtra as per the 1991 census was 73.18 lakh (Maharshtra has the second highest tribal population in the country, next to Madhya Pradesh having a population of 154 lakh). 49.0 % of the tribals live in scheduled areas (main TSP area), 2.6% in ATSP areas, 6.8% in MADA and Mini-MADA pockets. The remaining 41.6% of the tribals live outside all these areas.

There are 47 scheduled tribes in the State. The tribes each having a population over one lakh as per the 1981 census (with population in lakh) are:

• Gond 11.63

• Bhil 9.93

• Mahadeo Koli 7.87

• Warli 3.61

• Kokna 3.53

• Thakur 3.23

• Halba 2.43

• Andh 2.32

• Koli Malhar 1.77

• Katkari 1.75

• Kolam 1.18

• Korku 1.16

• Gamit 1.11

[AYUSH guest opinion] Gin from Hungeri at Waghadi

2010-09-27T22:42:00.002+05:30

By Regina Botos [27th Sep 2010]

As far as I experienced, my opinion, or we can say that foreigner`s opinion is important for the Indian people. I don`t know India, I just visited a small part of it, and I have had just a few weeks here. So what I have seen from this country maybe not watertight in all case, but I still hope my opinion gives you some idea, let you to see more opportunities, or at least you will see what I have felt here.

Incredible India – you can see this slogan everywhere. For me India is an other word. Colorful. The first I have recognized here are the beautiful colours, the colorful women. I like that women here still wants to be real women, even if they also have their job, and live their life as modern women. But they wear their saris, which show their beauty. I know that it`s not like this everywhere. Many of Indian women started to wear jeans and T-shirts, but I still feel, that sari is still the most important part of an Indian woman`s cloakroom.

Later I experienced the colours of the nature. I spent a few days in Chikhaldara, Ellora and Ajanta, where I could see some nice example from India`s cultural heritages, and after Hyderabad I could breath some fresh air. J But what I was really waiting for was my journey to Dahanu.

Before I came to India, many of my friends asked me, why I want to visit a small village instead of for example Agra. What do I want to do there? And so on. When I saw the warli paintings, of course that time just on the Internet, I felt something. It`s not easy to describe what exactly. I had a feeling that these people still have something what disappeared from the European countries. These people still live in communities, we don`t even know the names of our neighbours. These people still enjoys the normal weekdays, while in Europe we tread out each other for our carrier, and we live our days in stress. I saw the pictures about the festivals, and I just wanted to hear the music and laughing, see the people dancing around, breath the atmosphere inside me.

Of course I was worrying. What will I do, if they are different from what I imagined? What will I do, if I just want to escape from there. But I didn`t have to get disappointed. On the way from Thane I already felt, that everything will be fine. The nature was so friendly, the gurgling streams, the thousand kind of green, the mountains in the background.

And finally Waghadi. In the first few days I felt that everything was okey. People were nice to me, I got many information about the Warli art and its cultural background, I visited many beautiful places, and everything was perfectly organized. I learnt some important words and expressions, and I think the most useful were the followings: Tu(mi) kup chan ahe and Bes ahe.

But after a while something started to change. I just felt, that I started to get involved into that atmosphere as I just so the people around me, how they behave with each other, how they are kidding, how they are laughing, the children playing around me. Even if I couldn`t understand the words, I could understand the feelings behind them.

When I was a child, in my grandparents` village we could do the same. The children assembled, were playing together, and our parents didn`t have to worry about us, because not an adult was standing next to us, but we could turn to any adult there for help, if we needed. It seemed that everybody in the village was my cousin, aunty or uncle. The doors were always open for us.

Nowadays these things disappeared. The children spend their time in their room with their computer, with their virtual friends they may have never met. We make a phone call before we visit someone, because the doors are locked, and not everyone can enter.

In Waghadi I felt what I could feel in my childhood. I loved that friendliness and care what was around everyone. I liked that in every minute somebody can pop in, and it`s so natural that he will stay for lunch or dinner.

And after a while I just felt that I would like to spend more time with these people. I would like to live their life. These people are so natural, moderate, and sometimes even shy. I knew they worried about me, how I feel, do I like the food or not, is my room enough good or not, whether are they enough kind to me? Well, yes, everything was enough good for me, much more than enough good. I enjoyed every minute there, but not just because of the delicious food or my nice room. I enjoyed the company of these people.

I`m really grateful that they showed me their culture, their way of life, shared their days with me and their feelings or even secrets. I`m really grateful, because they accepted me, and I have never felt that I`m different, I`m a foreigner. Of course I got bigger attention. But here it wasn`t disturbing, like sometimes it is in Indonesia, in the country where I live nowadays. Here everything was just so natural.

These people are really simple – define this on the best way. They are like beautiful flowers, which don`t want to attract anyone, but still do it without doing anything special, just exist. This was the biggest present I have ever got, and what I will never forget.

And I really hope that this village, this area and the adivasis don`t choose the way what most of the European people chose. Of course the world is changing. But what we call development, that is sometimes just destroying. Destroying our culture, nature, relationships and personality. And when we realize what we lost, there is no backway anymore. The way we should go on towards the future starts by our roots. We have to know where are we coming from, and where are we going to. Without these we are getting lost.

Please, be proud of who you were, who you are, who are you going to be. Respect the others, cultivate your culture, preserve the nature. And show it to the other people, how you can live a beautiful, peaceful life

Dhangar wants benefit of ST category

2010-09-15T22:35:00.003+05:30

For your information ....

Please send your opinion, what do you think about bellow topic

Regards

Mail by Santosh Nirmal

Hi

As we all know that dhangar community trying to get the benefit of ST
category since 10-15 years .

Recently one of their group met to Mr. Sharad Pawar regarding this
matter . Mr.Sharard Pawar has assured them that he would try to do
something for their request . Also he told that many of the cabinet
members belong to ST are not agree to make dhangar community as a part
of ST category .

dhangar community first fought for getting benefit of NT in 1990 .
they got it . now they are trying to get the benefit of ST . we have to
fight against it .

From any point of view dhangar community can not be a part of ST
category . they cannot fullfil the criteria for ST category . they chose
ST category becz there is lot of facility and no tough compition for
getting these facilities . why they don't chose either SC or OBC .

plz forward this message to all members in this group as well as other
people .

This is the right time to wake up and oppose it .

if there is any suggestion regarding this purpose pass it to every one

reply by sandeep sathe -

yes! you are right! competition in st category in maharashtra is not
that much tough..and v r not united (all adivasis in maharashtra) so
anyone stands and demands for st status....we should learn from meenas
of rajasthan as they strongly oppose the gujjars who demands for st
status.....in present dhangars are in NT(C or D)and nt category alone
get benefits about 10%......so why r they demands such a demand
?because they r wellknown that adivasis in maharashtra are not united
and strong enough....v should strongly oppose this type of
acts...otherwise garib adivasi namshesh jhalyashivay rahnaar nahi.....
anyway, i think ,now its time to give the more cheance to poor
adivasis instead of well settelled tribals...hotay kay ki shrimant
aani syhikalelya adivasi palkanchich mulaa pudhe jataayat...aani garib
pan hushar students poor family backgroundmule mage padtayat,,tyala
anek karna aahet pan te jast motha vicharach karu shakat nahit..karat
nahit..
so v should give most priority to such tribal student..-(its my personal view)
Thanks and regards.
sathe sandeep.

reply by
reply by	megha vhanmane

ya, i am agree with that!

reply by
reply by	Sachin

Ho agadi barobar aahe sandeep che.

Aaplya adivasi samajat ya vishayi jaagruti karayala havi. Aapan nako tya
vishayavar concentrate karanya evaji je kharokhar mahatvache vishay
aahet asha prashanana mahtv devun aplya leader lokanchya laxat aanun
dyayala have, kiva jar leaders active nasatil tar tase active leaders na
promote kele pahije, te samaj hita kade lax detil

Aani rahila vishay settled adivasi cha.. ho barobar aahe, aplyatach dari
padat aahet, shaharatrala adivasi kiva yojana kiva savaltincha upyog
karun aalele... mala sangayala khant hote aahe ki hi ashi manase
svatahala adivasi samaja pasun vegale aahot ase samajtat. Ashi apexa
aahe ki je arthik drushtya settle aahet ashani svatahun yojana aani
savalati garajun dyavayat.

Aani adivasi samajachya yojana aani soyi jar kuni gair vapar karat asel
tar ashancha sagalya adivai samajane ekjutine virodh karayla hava.

Aani tarun pidhide khas karun hya sagalya goshtincha gambhiryane vichar
karayala hava. Ugachach ekhadi sangatana kiva party chya bhashan baaji
var jaaun apale life, career vaaya ghalavu naka.... Je apalya life sathi
garajeche aahe te aapalya parent sathi aani aaplya samaja sathi
mahtvaache aahe te kara... [ career, education, tribal art, tribal
culture , etc]

Aapala adivasi samaj bhavishyatalya spardhet yashashvi pane tikava hi
apexa!

reply by
reply by	Prakash bhalavi

Hi auysh

well i m agree wid all of u...

bt ek don points mi ankhi jodat ahe

the bogus sts r everywhere whole india, the problem is more sever then it
seems ...
some bogus sts claiimg st certifictaes..fight wid them still on nagpur me
abhihi ek morch hua...morcha salo se chal rah hai dont knwo kya hoga:

1) *Maharshtra: Kosti* (taken 95000 jobs all over in central govt, state
even ..validity hai isliye state ki jobs bach gayi bt psu me bank me railway
me wo hi log hai..even at here ar delhi they r in top positions..director
tak ho gaye hai..its been from 1990-94 they strted 2 make fake cast
certificate..which is piece of cake
still dont know abt kolis in western marhstra , mahadev koilis r genuine
right?

2) *Rajsthan *: Not all meenas r genune tribes...why gujjar r burning so
much bcoz meenas the bogus one is very rich communilty like gujjar so when
they got 2 know that these meenas also getting so why nt us...so railway me
jo meena dikhte hai nt necessary that they r genuine

3) *UP/BIHAR/MP* : up/bihar me i thnk 10 se uper cast ko st me shamil kiya
gaya..unmese 2-3 non tribes ha ..and udhar bogus certificat eleke kiten log
roz aish karte hai..even at mp/cg many guptas/sharmas r making fake
cetifictaes as ther is no provision for validity certficate like in
maharshtra........i have seen bunches of bogus people in trible devlopmnt
office...unhone office bhi jalaya tha...kuch nahi hua........

see dewar ko andar se majboot nahi hogi to koi na koi crack karke gira
dega.....so its obious that trible khud hi majbut nahi to logo ka ghusna
swabhivik hai..its natural ....

bcoz mahgai bahdh rahi hai job nahi hai so koi bhi hoga to ghusega hi its on
us 2 make this wall solid by unity, laws, awerness and knowing our culture
and fight!!

(lihalya khup ahe pan wachnak kon manunh namskar viarm detoy)

prakash bhalavi(gond)
faridabad
haryana

reply by
reply by	Santosh nirmal

Ok all is right
can i get the information about dhangar in other states with their
reservation.
becz 2 points they are rising
1. There is a dhanvar in ST which is bymistake , actual it is a dhangar .
but it is not right dhanvar community is exist, dhanvar and dhangar are two
different communities .
2 . They also saying that other states's dhangar are in ST category . but i
think they are not , some are in OBC some are in open also . very few of
them in ST in different states , but i am confuse about it .so if anyone has
a right information about it plz give it here .

reply by
reply by	Santosh mali

Dear ayush, sachin n sandipchya matanshi mi sahmat aahe..
aaplya rajkaranyani britishanchi rit ajun sodleli nahi. Tyamule matanvar dola thevun asale rajkarni kontya tharala pochtil yacha nem nahi. sadhya tari aadivasi bandhav pahije titake ekvtalele nahit. Aapan aapla paya ajun bhakkam karava jenekarun pudhachya kalat asalya sanktana tond dene sahaj shyak hoyil...

skmali

reply by
reply by	Mandar phanse

Mahadeo koli - Malhar koli - Halba koshti yaa vishayaancha kaay zaala ?
Te hi asech pending nirnay aahet kaa?
Yaa shivaay - NT - madhalya varga vaarit - paaradhi samaajaa pramaanech - ramoshi samaaj swikrut zalaa naa?
Shevati - tribe kuthali hi aso....maagas nikash laavun kaai to nirnay gheun sarkar ne "vikas"kaaryakram raabavana mahatvacha aahe. Aani he karyakram- je atta suddha aahetach- te yuva adivasi saarkhya chalvaline taabyaat ghyaylaa haavet- khari "mekh"ithech aahe....he sagale karyakram sadhyaa kuna na kuna "pilavanuk"karnaarya yantranan kade aahet.
Regards, mandar

reply by
reply by	Sandeep sathe

yes, i agree with prakash view on fake (bogus) tribals....i heard and
read about that in newspapers...but not fully known about that .... in
maharashtra thare r around 70000 thousands govt and semi govt servants
r bogus tribals....during 1995-2000 mostly bogus adivasi
certificatescha atirek jhalaa aani tyalaa tyavelachya sena-bjp govtne
neglect kelyamule ashya bogus adivasi lokanna mokalla ran
milalla....tyamulech validity certificates cumpulsory kelaa
govtne...pan tyacha pan implementation hot nahi nit....majhyach
officemadhye me bogus adivasi cases pahilyat....tyaveli tyanni paise
devoon cast certificates milavali aani tyacha fayda ghetalaa...aani
aatta validity magitalyavar kalala ki tyanni fake certificates dili
hoti....pan karvai kay shunya....tyanchyavar kahich karvai nahi...he
asach hot rahnaar asel tar tyacha gairphayda ghenare aahet
barech.....mage sarvaa adivasi MLA ni avaaj uthavalla hota pan mashi
kuthe shinkali mahit nahi......tyach veli jar sarva adivasi aamdaranni
resignchi dhamki jari dili asati tari kahitari karvai jhali
asati...pan swabhimaan navachi chijach nahi rahili....jo to party
highcommand kay bolel mhanun kahich bolat nahi...tyamule ase bogus
adivasi govt servant ujal mathyane baher firtayat.....madhye madhye
adivasi ekta parishad bogus adivasincha issue uchalte tevha ha issue
highlight hoto...nahitar konala kahich padleli nahi....aani govt pan
tyanna pathishi ghaltey.....tyacha sarva adivasinni kadadun virodh
karayla pahije hota... pan kelaa nahi aani tyachi phale
bhogtoy....ajunhi vel geleli nahi sarva adivasinni ashya goshtinna
prakhar virodh kelaa pahije...prasangi rastyavar utraychi tayari
havi....anyatha hyapudhe ratra vairyachi aahe....
aani rajasthanchya meenas baddal bolaycha tar tyanna st status
1950 pasunach milalay....aani tyacha tyanni purepur phayda
ghetlaa...nowdays situation is that there is no such competetive exam
conduct bye central govt where meenas are absent....st category
resultsmadhye phakta meenach distaat...tyamage tyanchi mehnatpan asali
pahije...aapan pan swatatryapasun reservationcha phayda ghetoy...pan
swatantryanantar maharashtratalya kiti tribals civil services armed
forces madhye gele.....uttar hatachya botavar mojata yetil evadhech
gele asatil....karan aaplyala sagla kasa instant pahije.....dhormehnat
karayla sangitali tr kitihi karu shaktoo...pan smart work mhanje tich
mehnat ashya thikani lavu ki jyamule jast benefits hotil .....tithech
adivasi kami padtooo....w should have our own vision..
majhya mahitinusar jamoo and kashmirmadhye aani himachalpradesh
madhye dhangars are getting benifited by ST status....
maharashtrat aatta koli lokapan demand karaylaa laglit ki aamhala
ST status dya mhanun...gelya varshi tyanni motha morcha dhule district
officevar kadhlaa hotaa ST status milavanyasathi...tyaveles police
firingpan jhalaa hotaa aani tyat don koli tarunancha mrutyu jhala
hotaa mhanje te lok marYla pan tayar jhalet...aani aaplyala sadha
prasnapan mahit nahi...
dusryanda rply denyamager evadhach karan aahe ki ha prasna motha
gambhir aahe....aadhich aapale aadivasibandhav ajunhi main pravHat
yevoo shaklelaa nahi tyamage barich karana asu shaktil...pan halu halu
pharak padtoy aani tyatach he baherache lok aali tar mag matra kahi
kharr nahi....
...So guys and gals please rise and do some good work for our society...
Thanks and Regards,
sathe sandeep.

reply by
reply by	Santosh nirmal

Hi Friends .
It's really nice to see good response for this mail .
One think i want to clear and that is we have to wake up . is there any case
of "BOGUS ADIVASI" please pass one letter to Uttam khobragade he is now
Principal Secretary - Tribal Development Department , and he is a very good
and honest person . so mail him ( you will get mail id on
http://www.mahatribal.gov.in/) . with detail information about it specially
for such a case who get caste validity and he is not from ST . don't afried
, If everyone think that let other do it , then it will become very
difficult to solve such type of problems . but we have to concentrate on
forcoming problem and that is Dhangar trying to enter in ST . This is a
major problem at this moment , because they are very advance people , if
they success then they totally get all benefit of ST . so keep passing
letters to tribal department , cheif minister , and all MLAs in ST category
, it will create a pressure on government . if they Continually get such
letters from all over maharashtra then it will create positive environment
for us . don't limit upto our caste only, think for all castes in ST . In
2003 or 2004 when sushilkumar shinde (he was CM at that time ) decide to
merge dhangar in ST then all ST peoples in maharshtra woke up , we made a
power presentation , this is what we want to do . at that time we made a
rally from shanivarwada to collector office in pune . at that time all
people from ST category involved . so try to give articals in newpapers ,
do all think which create pressure on government , remember one think we are
not doing anything wrong , we just fighting for our category , so don't
afried , and keep this mailing continue.
Bye

reply by suresh adhari

Completely agree with Santosh.

reply by chetan guroda

how can one decides to decalre themselves as tribal? or switch over from one
community to another?
this is ridiculous and we should oppose this.

what do you thing about above topic?

Send your reply to ayush@adiyuva.in or reply to this mail

ठाणे जिल्ह्याचा विकास झाला आहे का ?

2010-07-20T22:43:00.000+05:30

मुंबई नावाच्या आंतरराष्ट्रीय दर्जाच्या व्यापारी बेटाच्या कवेत, अवघ्या ४० किमी अंतरावर वसलेल्या ठाणे जिल्ह्याचा

विकास झाला आहे का, असा सवाल केल्यास शहरी भागातली मंडळी माना डोलावतील. मात्र, हा जिल्हा किती मागासलेला आहे याचे विदारक चित्र जिल्ह्यातील खेडी आणि अदिवासीपाड्यांवर दिसते. खऱ्या अर्थाने विकास साधायचा असेल तर जिल्ह्याचे विभाजन करणे अत्यावश्यक असल्याचे वारंवार सांगितले जाते. निवडणुका आल्या की जिल्हा विभाजनाचे पडघमही वाजू लागतात. मात्र, गेल्या १० वर्षात अनेक आंदोलने, उपोषणे, मोर्चे निघाले तरी ही मागणी मार्गी लागलेली नाही. जिल्हा विभाजनाच्या प्रश्नावर संदीप शिंदे यांनी टाकलेला हा दृष्टिक्षेप.

.........

जिल्ह्यातील प्रशासकीय रचना

महाराष्ट्र राज्य सहा विभागांमध्ये विभागलेले असून त्यातील कोकण विभागात ठाणे जिल्ह्याचा समावेश होतो. वसई, पालघर, डहाणू, तलासरी, जव्हार, मोखाडा, भिवंडी, वाडा, शहापूर, मुरबाड, कल्याण आणि उल्हासनगर असे १३ तालुके जिल्ह्यात आहेत. जिल्हा स्तरावर कलेक्टर तर तालुका स्तरावर तहसिलदार प्रमुख आहेत. ठाणे जिल्हा परिषदेच्या माध्यमातून विकास साधण्यासाठी मुख्य कार्यकारी अधिकाऱ्यांच्या नेतृत्वाखालील अधिकाऱ्यांची फौज तैनात आहे. तर, शहरांच्या विकासाची धुरा महापालिकांवर सोपविण्यात आली आहे.

विभाजन कशासाठी?

- सागरी, ग्रामीण आणि शहरी अशा तीन भागांमध्ये हा जिल्हा विभागलेला आहे. त्यामुळे जिल्ह्यातल्या मच्छिमारांचे प्रश्न वेगळे, अदिवासींच्या समस्या वेगळ्या आणि शहरी भागाच्या मागण्या वेगळ्या असतात. जिल्ह्यातल्या योजना ठरविताना त्याचा सारासार विचार झालेला दिसत नाही. त्यामुळे ग्रामीण भागामध्ये नेहमीच अन्याय झाल्याची भावना असते.

- जिल्ह्याचे मुख्यालय ठाणे शहरात असून वरिष्ठ अधिकाऱ्यांची आणि मुख्य सरकारी कार्यालये येथेच आहेत. कोणतेही छोटे मोठे काम असले तरी जिल्ह्याच्या कानाकोपऱ्यात वसलेल्या जनतेला ठाणे शहरात धाव घ्यावी लागते. एका दिवसात काम झाले नाही तर पुन्हा हेलपाटे ठरलेले आहेतच. त्यात वेळ, पैसा आणि श्रम याचा अपव्यय होत असून गोरगरीब जनता हतबल झाली आहे.

* जिल्हा मुख्यालयापासून डहाणु १२५ किमी तर जव्हार १०० किमी अंतरावर आहे. वरिष्ठ सरकारी अधिकारी अभावानेच या भागांमधील गावांमध्ये जातात. वरिष्ठ अधिकारी कागदोपत्रीच इथला कारभार पाहतात. त्यामुळे स्थानिक अधिकारीदेखील अत्यंत बेजबाबदारपणे कारभार हाकतात. त्याचा विकासावर विपरीत परिणाम झाला आहे.

ठ्ठ जिल्ह्याचे विभाजन झाल्यानंतर नविन जिल्ह्यासाठी नवा कलेक्टर, नवे पोलिस अधिक्षक आणि सर्व शासकीय यंत्रणा उभारली जाते. त्यामुळे अधिकाऱ्यांच्या कामाचे विभाजन होऊन छोट्या भागाच्या विकास अधिक प्रभावीपणे करणे शक्य होईल.

* विभाजनानंतर दारिद्य रेषेखालील जनता आणि आदिवासींसाठी केंद आणि राज्य सरकारच्या शेकडो योजना त्या लोकांपर्यंत पोहोचविणे सुकर होणार आहे.

* जिल्ह्यातील ज्या भागातून रेल्वेमार्ग जातात त्या भोवतालच्या भागाचा विकास झाला आहे. मात्र, रेल्वेचे नेटवर्क नसलेला भाग मागासलेला आहे. डहाणू-नाशिक रेल्वे मार्ग झाल्यास या भागाचाही विकास होऊ शकतो. या रेल्वेमार्गास माजी खासदार चिंतामण वनगा यांनी लोकसभेतून मंजुरी मिळवली होती. मात्र, तांत्रिक अडचणींमुळे हे कामही सुरू झालेले नाही.

* ठाणे शहर, कल्याण, उल्हासनगर, भिवंडी, वसई या भागांमध्ये मोठ्या प्रमाणावर औद्योगिकीकरण झाले असून या भागातील १० एमआयडीसींमुळे हजारो लोकांना त्यात रोजगार उपलब्ध झाला आहे. केमिकल, ऑटोमोबाईल, फार्मा, प्लास्टिक, आणि कलर्स तयार करणाऱ्या कंपन्या या भागांमध्ये आहेत. जिल्ह्यात सुमारे ११ हजार लघु उद्योग तर १ हजार ५४८ मोठे उद्योग आहेत. जव्हार आणि वाडा येथे २ को-ऑप इंडस्ट्रिअल इस्टेट आणि काही कंपन्या आहेत. मात्र, तलासरी, मोखाडा, डहाणू, पालघर हा भाग औद्योगिकीकरणात मागासलेला असून नोकरीधंद्यासाठी इथल्या लोकांना आजही कित्येक कोस दूर यावे लागते.

कसे व्हावे जिल्ह्याचे विभाजन?

क्षेत्रफळानुसार देशातील दुसऱ्या क्रमांकाच्या ठाणे जिल्ह्याचे शहरी आणि ग्रामीण अशा दोन विभागात विभाजन करावे अशी मागणी आहे. जिल्ह्यातील सर्व महानगरपालिका आणि नगरपालिका म्हणजेच ठाणे, कल्याण-डोंबिवली, उल्हासनगर, भिवंडी, मीरा-भाईंदर, अंबरनाथ, बदलापूर, वसई, मुरबाड या भागांचा एक जिल्हा असावा. तर वाडा, शहापूर, विक्रमगड, जव्हार, मोखाडा, पालघर, डहाणु आणि तलासरी या मागास भागांचा दुसरा जिल्हा आसावा. शहरी, सागरी आणि डोंगरी अशा तीन जिल्ह्यांत ठाण्याचे विभाजन व्हावे अशीही काही मंडळींची मागणी आहे. कृषी मंत्री शरद पवार यांनीही दहा वर्षांपूवीर् ठाणे जिल्ह्याच्या विभाजनाची गरज व्यक्त केली होती.

अडथळे

* जिल्ह्याचे विभाजन करून सर्व शासकीय यंत्रणा उभारण्यासाठी किमान ३०० कोटी रुपयांचा निधी आवश्यक आहे. ठाण्याबरोबरत नागपूर आणि अहमदनगर जिल्ह्यांचेही विभाजन करावे अशी मागणी आहे. एका जिल्ह्याचे विभाजन केले की दुसऱ्या जिल्ह्यातील आंदोलने तीव्र होणार तसेच तिन्ही जिल्ह््यांच्या विभाजनाचा एकत्रित निर्णय घेतला तर सुमारे एक हजार कोटींचा निधी आणि अधिकाऱ्यांची फौज उभी करणे राज्य सरकारच्या आवाक्याबाहेरचे आहे. त्यामुळे विभाजनाचा प्रश्न चिघळला आहे.

* जिल्ह्याच्या विभाजन कराण्याचा विषय निघाला की नव्या जिल्ह्याचे मुख्यालय जव्हारला उभारायचे की डहाणुला याव रून वाद सुरू होतो.

* जिल्ह्याचे विभाजन व्हावे ही काळाची गरज आहे यावर एकमत असले तरी राजकीय नेत्यांची अनास्था विभाजनाच्या मागणीची तड लावू शकलेली नाही. केवळ निवडणुका तोंडावर आल्या की विभाजनासाठी आंदोलनाचे हत्यार उगारणारे राजकीय पक्ष या मागणीबाबत किती प्रामाणिक आहेत हा संशोधनाचा विषय आहे.

* या जिल्ह्यातून १३ आमदार आणि दोन खासदार निवडून जातात. मात्र, त्यांच्यातही या मागणीबाबत एकवाक्यता दिसत नाही.

.......

योजनांचा पैसा जातो कुठे?

ठाणे जिल्हा हा भौगोलिक आणि सामाजिक स्तर लक्षात घेता आदिवासी, ग्रामीण आणि शहरी अशा तीन स्तरांत विभागला गेला आहे. १५ तालुक्यांपैकी पालघर, डहाणू, तलासरी, जव्हार, मोखाडा, शहापूर, वाडा, विक्रमगड हे आठ आदिवासी तालुके म्हणुन ओळखले जातात. आदिवासींच्या विकासासाठी इथे दरवषीर् शंभर ते सव्वाशे कोटी रुपये खर्च केले जातात. मात्र, त्या अदिवासींच्या घरापर्यंत ना रस्ते पोहचले, ना वीज पोहचली ना पाणी. शिक्षण व्यवस्थेत सावळा गोंधळ असल्याने इथल्या अशिक्षित तरुणांना नोकऱ्या मिळत नाहीत. अदिवासी हा विकासाचा केंदबिंदू मानून जिल्हात तीनशेच्या आसपास योजना राबविल्या जातात. या योजनांच्या अमलबजावणीवर लक्ष ठेवण्यासाठी आदिवासी विभागाचे स्वतंत्र कार्यालय आहे. मात्र, विकासासाठी येणाऱ्या पैशातून हे कार्यालयच आपल्या पोतड्या भरत असून गोरगरीब जनता मात्र आजही पोटाची खळगी भरण्यासाठी वणवण करीत आहे.

This news original at - http://maharashtratimes.indiatimes.com/articleshow/2806693.cms

we are the Adivasi from Thane!

2010-07-09T20:24:00.001+05:30

There was a time when the Indian sub-continent was blessed with an amazing variety of natural life, made possible by diverse geographical features and climatic conditions. Innumerable early communities, which we now refer to as tribes or adivasis, lived as an integral part of Nature, harvesting its bounties. Even though each tribe had its own lifestyle, specific habitat, food habits, customs and rituals, it shared a common divinity with the others. Nature was their God, their guide, their very reason for being.

However, as we all are so acutely aware, radical change has mutated the sub-continent. The abundance of natural life has been depleted and towns, cities and metropolises have mushroomed. Even though these changes have happened, tribal communities still persist, holding on to their way of life, in settlements spanning the length and breadth of the country – sometimes living in little pockets very close to highly civilized and modern cities, sometimes far away in isolated cloisters, along the sea coast, in dense forests or snow clad mountains. They are a vital part of the country’s living heritage.

In the state of Maharashtra alone there are communities belonging to forty-seven different tribes living along the western coast of India. This accounts for 9% of the total population and ranks third with respect to the tribal population in the country. Few of the communities living here are the Malhar koli, Warlis, kokana, katkari. Although in recent years their decorative art has been celebrated and has gained wide acceptance, little is known about these self-effacing people. Now onwards these tribes will be refer by Adivasi in following paragraphs in this article

We are an indigenous tribe of people who have lived in the Thane district of Maharashtra for centuries. We are originally hunters/farmers but with deforestation and access denied to the existing forests, paddy farming is now the main stay of their existence. Even today, their entire life revolves around nature. Seasons dominate every aspect of their life with the year getting divided into various periods of rice growing. All the work is done manually with no help whatsoever of machines. The entire family, including women and young children, get engrossed in the work every day throughout the year, leaving old women at home to look after the babies.

Our community has developed an astonishing set of eco-indicators with the help of which they can predict the coming of the monsoon. Minute changes in sunrise and sunset and the cry of a particular bird, herald the onset of the rainy season – ushering in a period of plenty and cause for joy. The first rain in June announces the birth of a new cycle of life. The seeds are sown and the first seedling that sprouts is celebrated as a gift from Dharitri (mother earth) with a rite known as Koli Khaane(Kaavali). The seedling is cooked into a curry and shared by all the family members. Transplanting of seedlings takes place after this rite has been performed.

From June to September, we are busy in their fields, managing water, weeding, tightening plants that have become loose, chasing away rodents and cutting the abundance of grass and storing them for their cattle. Nature responds and by September the crops are standing tall in the fields. We then harvest the crops, but only after Saavari the field Goddess is thanked for her generosity.

After harvesting, its time to celebrate Diwali. Entire clans come together under the same roof and prepare to eat the newly harvested grain for the first time. This is accompanied by joyous dancing, singing, drinking and merry-making. More celebrations follow with the propitiation of Vaghadeva (the Tiger God), Kaansaari (the Corn Goddess) and a host of other Gods and Goddesses. The harvest is threshed and the new grain is brought home and stored in a kaanagii which is a circular rice bin.

By January, preparations are afoot for marriages in the family. All our Adivasi marriages take place in winter and involve at least three days of feasting and rituals. The whole village helps out in the preparations. Women contribute each day by helping in the collection of fuel wood, water storage and cooking. When we visited Nalshet village about this time, we met Shantaram who was even brewing liquor himself for the celebration of his son’s marriage. A talented artist, he has now become a businessman, promoting and selling his art to city dwellers with the help of well-wishers. Nevertheless, he still prefers his way of life and continues to live in the village, his family supporting him in all his endeavours.

As summer sets in, the marriage season comes to an end and Holi is celebrated. This festival marks the death of one cycle of life and we start preparing the earth for the birth of the next cycle, with the collection of dry leaves for the preparation of rab, the organic fertilizer to be spread over the land.

We Adivasi abodes, food habits and clothing point to an inherent austerity. Our homes are windowless spacious simple structures of wood, bamboo, karvi reeds, earth and cow dung with roofs of straw and dried leaves. Inside, the rooms are dark, empty and bare, except for a handful of possessions. Although we share our living spaces with our domestic animals like dogs, goats, hens and even cows cleanliness is overtly apparent. Surprisingly, there is no furniture and no storage containers like boxes, cupboards or trunks. The only food stored is the rice in the kaangiis. All the clothes that we possess hang on a rope tied across the room. But nowadays this picture change for few peoples

Our food is simple, varied and nutritious and consists of rice along with pulses like vari, udid, tur and chavli. This is accompanied by fresh and dried fish. It is only on festive days that they include the meat of a fowl or goat. Our clothing is also scanty and minimal, yet practical – allowing for free movement. Men wear a loin cloth and sometimes a thin kurta and a turban. Women wear a nine yard sari which is tightly wound around their waist and thighs. The upper part of the body is covered by a choli and a piece of cloth called the padar. Little girls wear skirts and cholis while little boys wear shorts or nothing at all. The women’s clothes are brightly coloured and on festive days they look gorgeous with their hair well oiled and decorated with flowers, intricate pins and coloured ribbons. But nowadays many people’s wears the modern dress codes

Apart from the clothes we wear, we Adivasi seem to have no material possessions. Except for a single gold bead threaded in black beads given at the time of marriage, the women have no gold or silver jewellery. Young children now go to government schools in the nearby villages, but very few of them get good chance for quality education, if any, pursue higher education. Even though there is no doctor in the village we people are relatively healthy. This is because traditional knowledge about medicinal plants is passed on down generations and is still practiced. Shantaram’s mother who should roughly be in her sixties, had taken the cattle grazing when we visited and when she made an appearance two hours later was bubbling with energy with no traces of her long outing in the hot afternoon sun. I later learnt that her mother-in-law was still very healthy and was away at the time visiting her daughter in a far away village. The women proudly explained to us that all babies in the village were born in our own homes and they had never had a case of either baby or mother suffering from any infections.

The Adivasis are well known today amongst elite circles for their unique form of decorative art. We paint life with an intricacy of detail and an amazingly beautiful way of depicting every aspect that surrounds their daily routine. Traditionally, they painted on walls during the time of celebrations or for auspicious occasions but gradually over the years the images and themes were also transferred to small curios made of bamboo, cloth, pots of mud and dried bottle gourd. One of the main themes that occur in their paintings is that of people dancing in spirals and open-ended circles. For the Adivasi, time is akin to a circle – with cycles within cycles repeating themselves endlessly. They see themselves as joyous dancers in this time frame. This cyclic nature of time is played out in all spheres of their life and can be best seen in their annual cycle of work, thanksgiving, enjoyment and work again. Their art also expresses an interesting aspect of their inherent philosophy, that of austerity. All their stories, with its various moods and nuances are expressed with just two basic colours – the brown of the earth and the white of the rice paste.

Our paintings are well known by world as “Warli painting”. Our paintings prominently depict tigers, corn fields, rats, cockroaches, horses, snakes, peacocks and other manifestations of nature. This reflects the unique relationship that we share with Nature. Personified as Hirva, Nature is seen as the provider of all our requirements and Warlis identify ourselfs with Pardhi, the hunter companion of Hirva and see ourselves as protectors of Nature. Very lees peoples aware about fact that Warli art, the tribal art is art followed & believed by all tribal’s in thane district. Named as Warli art it does not mean that is only practiced by Warli tribe

This holistic view of life is expressed through many small daily practices. Adivasi previously did not plough the land, as this would hurt Dharitri or mother earth. Till very recently, we refused to use synthetic fertilizers, even though it was highly subsidized and at times distributed free. The adivasi knew with their inherent wisdom, that this would dry up the earth. While cooking, bhakris are only slightly roasted, as over roasting and over cooking would result in the grain Goddess Kansaari’s back getting burnt. Adivasi do not milk cows, their reasoning being that the cow’s milk is for her calf. The list is long.

A story by Chandrakant, a Adivasi, brings out the relationship between his tribe and the rest of Nature. The story is that of a farmer who settled on a handsome price for his bull with a neighbouring farmer. After the deal was fixed, the seller offered a bidi to the prospective buyer. The buyer refused saying that he did not smoke. The first farmer then refused to sell his cow to the non-smoker and set out to find another buyer. The story kept repeating itself and the tired farmer kept on negotiating with buyers till he found a bidi smoker to whom he sold his bull. When asked about this strange behaviour the farmer reasoned that if a person did not stop for a smoke, the bull would never get any time to rest either. So though the price was good, he would not sell his animal to such a person.

A story told by Jivya Mashe shows their strong belief that Nature will always care for them. The crops had failed one year and some Adivasi asked a rich farmer to give them food. The rich farmer was apologetic, saying that he had just enough for his own family and he would not be able to help them. He was surprised when the Adivasi cheerfully told him not to worry as they had bearded friends in the forest, who would give them enough food. The farmer was curious to know who these bearded benefactors were. He followed the Adivasi as they moved expertly into the jungle, pulling up long hairy tubers of yam and suran from the ground. These were their bearded friends. The forest is full of friends and the Adivasi will only take as much as is essential for survival.

Between 1800 and 1947, Thane was under British rule. The Adivasi was marginalized and impoverished on many fronts. One of the most important policy decisions that affected them was that their community land was converted into ownership land, to facilitate tax collection. Business communities from Gujarat and Rajasthan quickly moved in and claimed ownership of land and the Adivasis were reduced from being the rightful owners to lowly paid labourers on their own land.

In 1807, The East India Company passed a proclamation that transferred the rights over all community forests in the country to the East India Company while in 1878, the British passed an act that made the Adivasi an illegal trespasser in his own forest. These policies changed the status of this tribal group, from a self sufficient and independent tribe, with adequate resources and unlimited wisdom, to a tribe of serfs and bonded labourers. Even today, the Adviasis continue to fight to regain access to a tiny fraction of the land that was theirs, and access to the forest that they have lived off and protected for ages.

The life-support system of the Adviasi is linked with that of the forest. The Adivasi is dependent on his forest for anna, arogya and aasra (food, wellbeing and security.) The current paradigm of development and non-inclusive forest policy has put the Adviasis through pain and alienation. The impact of continually being marginalized is best illustrated through the shift in the Adivasi-Tiger relationship. The traditional relationship of the Adivasi with the tiger is one of respect. When a Adivasi heard the roar of a tiger, he would say ‘paaona aala’ meaning ‘the guest has come’. The footprints of this visiting God in a field was celebrated by breaking a coconut and smearing the space with gulal. The presence of this footprint was welcomed as a sign of good harvest. Today, the Adviasis are being denied their rights to forest and land in the name of providing protection to the tiger and the forest. It is time that these gentle people are given back their rightful place in the forest, as ‘Jungle cha raja’ or king of the jungle. It is time Pardhi (hunter)was reunited with Hirva (nature).

The biggest cultural lost to Adivasi community is the impact of missionaries in rural area, the peoples influence by Christianity creates partitions in adivasi community. This will be great problem for adivasi community in near future. But new generation nowadays aware about the missionaries’ hidden agenda & they are openly support the pure tribal unity without any external interference.

Now days many of us are highly qualified across the professions. Many of us are staying away from hometown for their education or career. So we are following AYUSH to connect peoples across distance. AYUSH plays great role to utilize our tribal talent to guide our new generation. We have active presence on internet & got connected with different peoples. This will help us to understand each other.

All educated tribal’s should come together for our community development work, is today’s need

We hope all tribal’s will come together at common stage & ensure our tribal success!

Jai adivasi!

Links For students

2010-06-27T00:10:00.000+05:30

AYUSH for students
AYUSH for students

Hi friends. As many times we need to guide our friends for admission career etc. so many times we need few sites to check result or admission status. To get search easily from AYUSH home page we are placing links here. So visitors of AYUSH page can reach expected site yu just one click!

For STUDENTS

Results
Maharashtra Examination results
Maharashtra Parixa parishad

Basic Education
SSC BOARD Mumbai
HSC BOARD Mumbai

Engineering Admissions
DTE
MSBTE

Medical Admissions
DMER
PHD
MMC Mumbai

Education diploma / degrees
D ed
B ed

Technical / Vocational
ITI
Agriculture

note - few more links will be updated soon

if you found important link for students you can send at ayush@adiyuva.in

AYUSH career guidence program Sawata 20th June 2010

2010-06-25T21:09:00.003+05:30

आदिवासी युवा शक्ती (आयुश)

सन २००९-२०१० या वर्षी इ.१० वी १२ वी तील पास/नापास आदिवासी विद्यार्थ्यांकरिता

रविवार, दिनांक: २० जून २०१० सकाळ ते १०.०० ते संध्या :५.०० यावेळेत स्थान: मर मियर आश्रम, सावटा हात. ता.डहाणू जि.ठाणे येथे

अन्याय नाही सहणार , अन्याय नाही करणार ,अन्याय होऊ नाही देणार.

भारतीय आदिवासी मी …गाव माझा !…मी गावाचा !!

झिंदाबाद! ! जय आयुस !!

अशी साद घालत भविष्यातील वाटचालीसाठी बक्षिस समारंभ आणि शैक्षणिक मार्गदर्शन कार्यक्रमा आयोजित करून पार पाडण्यात आला.कार्यक्रमाचे उद्घाटन डॉक्टर सुनील पऱ्हाड यांचे हस्ते आदिवासी क्रांतिवीर बिरसा मुंडा यांचे प्रतिमेसमोर दीप प्रज्वलन करून आणि प्राध्यापक श्री.चेतन गुराडे व श्री.वसंत भसरा यांचे हस्ते बिरसा मुंडा यांचे प्रतिमेस पुष्पहार घालून करण्यात आले. कार्यक्रमाची प्रस्तावना डॉक्टर सुनील पऱ्हाड यांनी केली

कार्यक्रमाच्या उद्घाटनानंतर डॉक्टर सुनिल पर्हाड यांनी कार्याक्रमची प्रस्तावना केली या प्रस्तावनेत प्रेरणा सदन आयुष मंच ध्येय्य धोरण, नियम आणि उपक्रम त्याचप्रमाणे कार्यक्रमांचा आढावा मांडून या काय्क्रमामागील उद्देश व भूमिका विषय मांडला. यानंतर श्री.वसंत भसरा यांनी उद्घाटन कार्यक्रमाचा समारोप करून या कार्यक्रमात प्रशिक्षणार्थी विद्यार्थ्यांना एक मोकळीक मिळावी यासाठी मार्गदर्शनाचे सहभागी स्वरूपाविषयी त्याच प्रमाणे घ्यावयाची काळजी आपली या परिसरात वागणूक कशी असावी मार्ग दर्शनामध्ये आवश्यक बाबींची नोंद घेणे, प्रश्न विचारणे बाबत प्रोत्शाहन देवून आयुश मंच चे स्वरचित प्रेरणागीत घेवून बोलके केले. यानंतर उद्घाटन सूत्रसंचालक श्री. विजय आम्बात यांनी लागलीच प्रमुख मार्गदर्शक प्राध्यापक श्री.चेतन गुरोडे यांना प्रथम सत्रातील मार्गदर्शन करण्यास सुरवात करण्यास विनंती केल्यानुसार मार्गदर्शन सत्रास सुरवात झाली.

प्राध्यापक श्री. चेतन गुरोडे यांनी ई.१० वी १२ वी नंतर चे करिअर आणि डिप्लोमा, इतर बिझनेस लाईन प्रवेश प्रक्रिया व तयारी त्याचप्रमाणे सायन्स आणि संधी व करावयाची तयारी या संदर्भ सविस्तर मार्गदर्शन केले यानंतर प्रश्नोत्ताराच्या अवधीत विद्यार्थ्यांकडून केले गेलेल्या प्रश्नांचे उत्तर व शंकांचे नीरशन ही करण्यात आले. यामध्ये सायन्स,व व्याप्ती आणि महत्व नुसार इंग्रजीची भीती न बाळगता पेपर वाचन डिक्शनरी वाचन कायमची सवय लावून शब्द संचय वाढवणे हाच इंग्रजी सुधारण्याचा एकमेव पर्याय असून खूप सोपा असल्याचे स्व: अनुभवातून समजावून दिले.

डॉक्टर सुनील पऱ्हाड यांनी वैदकीय क्षेत्रातील संधी त्याचप्रमाणे आर्टस, कॉमर्स, क्षेत्रातील संधी याबद्दल मार्गदर्शन करून आदिवासी संस्कृती चे दर्शन आपल्या अभ्यास व अनुभवा च्या आधारे विद्यार्त्यांना घडवून दिले यामध्ये आदिवासी क्रांतिवीर बिरसा मुंडांची कामगिरी योगदानाचा इतिहास, आदिवासींची जीवन पद्धती आणि आपली भूमिका यासंदर्भ मार्गदर्शन केले.यामध्ये आदिवासी संस्कृती चा महिमाचे उदाहरण देताना वस्तुस्थितीचे उदाहरण देताना ज्या महिलेचा पती मयात झाला असेल त्या महिलेचे इतर समाजातील स्थान व आदिवासी मध्ये याच महिलांना धाव्लेरी म्हणून लग्नासारख्या विधीमध्ये दिलेले मनाचे स्थान, त्याच प्रमाणे मुलींकडून हुंडा घेतला जात नाही, विधवा पुनर्विवाह हे आदिवासी मध्ये पूर्वपरंपरे पासून चालत आलेले असल्याचे त्याचप्रमाणे त्यासाठी इतर कायदे किंवा बंधने घातली जातात ती आदिवासी साठी काय आदर्श देतात? असा प्रश्न करत आदिवासींच्या सहज जीवनाचे दर्शन घडवून दिले, अश्या संस्कृतीचे वारसदार व संशोधक म्हणून मात्र आदिवासींना कुठेच स्थान नसल्याची त्याचप्रमाणे बिरसा मुंडा सारख्या क्रांतिवीरांनी ज्या विधवा पुनर्विवाहास प्रारंभ करण्यास प्रोत्शाहन दिले अश्या कितीतरी आदिवासी क्रांतिवीर व समाज सुधारकांचे इतिहासात नामोनिशान नसल्याची खंतही व्यक्त केली. गाव पातळीवरील आरोग्य, शिक्षण, व्यसनाधीनता, बलाढ्य-धन्दान्द्ग्याची अरेरावी व आदिवासींवरील अन्यायाची पार्श्व भूमी ,जमिनींचे दलाल यामुळे होणारे आदिवासींचे नुकसान, याबाबत जिवंत उदाहरण दिले ते म्हणजे आजही वाणगाव सारख्या ठिकाणी आदिवासींच्या जमिनीवरील इतरांचा ताबा व हाय कोर्टातून ऑर्डर आणूनही आजही जमीन खुली करून देण्यास अडथळे आणत असलेल्या विविध यंत्रणांचे जाळे म्हणजे आदिवासींवरील अन्यायी कारस्थानाचा कहरच आहे याचे स्पष्टीकरण त्यांनी दिले.

दुपारच्या सत्रात उपस्थित विद्यार्थ्याचा परिचय करून देण्याच्या बहाण्याने व्यासपीठावर स्वत:ला येण्यास मुलांना प्रोत्साहन देण्यात आले जेणेकरून त्यांची सतेज डेअरिंग वाढण्यास हातभार लागावा हा हेतू होता. चहा व नाश्ता नंतर च्या सत्रामध्ये संस्था अध्यक्ष श्री.वसंत भसरा यांनी विद्यार्थ्यांना आर्टस, कॉमर्स,सायंस स्ट्रीम व या सर्वांचे महत्व प्रवेश प्रक्रिया व तयारी आणि संधीबद्दल शारांस रूपाने एकदा पुन्हा आठवण करून देत कॉमन कोर्सेस व संधी डिप्लोमा, एम.पी.एस.सी, यु.पी.एस.सी, डी.एड बी.एड, एम.फिल, पी.एच.डी.,नेट-सेट, पत्रकारिता, सामाजिक क्षेत्र बी.एस.डब्ल्यू, एम. एस.डब्ल्यू आणि संधी या बाबत माहिती देवून, आदिवासी विद्यार्थ्यांनी कुठल्याही प्रकारचा न्यूनगंड न बाळगता सतत पुढे जात राहणे त्यासोबत समाजातील इतर बांधवांना ही हात देणे गरजेचे असल्याचे स्पष्ट केले.

येणाऱ्या काळात केवळ नोकरीच्या मागे न लागता आपणास व्यवसाय व उद्योगधनन्द्यांचे क्षेत्रात प्रकर्षाने पाउल टाकणे महत्वाचे असून गाव पातळीवरील लोहार, सुतार, किराणा दुकान, पोल्ट्री,न्हावी, बांधकाम हे कमी भांडवल व जास्त नफाचे व्यवसाय काबीज करणे गरजेचे असून त्यासाठी स्वत:वर विश्वास, मेहनत व कष्ट खेण्याची तयारी महत्वाची असल्याचे गोष्टीच्या व विविध उदाहरणांच्या सहायाने पटवून देण्याचा प्रयत्न केला. त्याचप्रमाणे शिक्षण व महत्व, क्षमता बांधणी, आत्मविश्वास बांधणी, पर्सन्यालीटी डेव्हलपमेंट या विषयांवरही प्रकाश टाकून उपस्थितांना मार्गदर्शन केले.

शेवटच्या सत्रात उपस्थित सर्व विध्या विद्यार्थ्यापैकी ई.१० वी मधील टक्केवारीनुसार प्रथम, द्वितीय व तृतीय आलेल्या ६ मुली व ६ मुलांना इंग्लिश टू मराठी ची डीक्शनरी एक रजिस्टर व वही पेन देवून सत्कार करण्यात आला.त्याचप्रमाणे उपस्थित सर्व विद्यार्थ्यांना रजिस्टर, वही, पेन चे वितरण मार्ग्दशाकांच्या हस्ते करण्यात आले. या मार्गदर्शन व बक्षित वितरण कार्य क्रमाचा लाभ तलासरी, बोईसर, डहाणू तालुक्यातील एकूण ४५ विद्यार्थ्यानी घेतला. कार्यक्रम पार पाडण्यास प्रेरणा सदन संस्थेचे सचिव श्री.अशोक कोम, हितचिंतक कुमार.दिलीप कोम आणि त्यांचे सहकारी मित्र वर्ग यांनी मेहनत घेतली. त्याचप्रमाणे प्रमुख मार्गदर्शक म्हणून प्राध्यापक श्री.चेतन गुरोडे व डॉक्टर सुनील पऱ्हाड यांनी अखेरपर्यंत उपस्थिती लावून आभार प्रदर्शनासह, मार्गदर्शन व सहकार्याचा भार उचलला .

धन्यवाद !

career guidance on 20th June 2010

2010-06-11T23:32:00.001+05:30

AaidvaasaI yauvaa Sa@tI [AayauSa]

ayush@adiyuva.in I www.adiyuva.in I 9422 654 759

सन २००९-२०१० या वर्षी इ.१० वी १२ वीत पास/ नापास होणाऱ्याआदिवासी विद्यार्थ्यांकरिता

बक्षिस समारंभ आणि भविष्यातील वाटचालीसाठी शैक्षणिक मार्गदर्शन

प्रिय बंधू आणि भगिनींनो सप्रेम नमस्कार, आपल्या आदिवासी विद्यार्थ्यांमध्ये प्रत्येक क्षेत्रात यश संपादन करण्याची क्षमता, कुवत, ताकद आणि धमक आहे, मात्र त्यासाठी योग्य वेळी योग्य दिशा आणि मार्गदर्शन मिळत नाही या अभावी कुवत असून संधीचा लाभ उठविता येत नाही व क्षमतेला अजमावण्याचं धैर्य, साहस- धाडस आपण करत नाही. अन एकदा गेलेली वेळ अन संधी पुन्हा मिळत/ येत नाही. ज्यामुळे असंख्य अडचणींना -संकटांना आपल्या आदिवासी विद्यार्थ्यांना तोंड द्यावे लागत आहे. ही वेळ आपल्यावर येवू नये यासाठीच आयुश ही संधी आपणास आणून देवू पाहत आहे. हि प्रत्येक वेळी भासणारी उणीव वेळीच भरून काढण्यास आपल्याच बांधवांकडून हा एक छोटासा प्रयत्न.

सदर कार्यक्रमात तज्ञ मार्गदर्शकांचे मार्गदर्शन लाभणार आहे , तरी या कार्यक्रमास आपणही हक्काने सहभागी होऊन आपले योगदान द्यावे, लाभ घ्यावा ही नम्र विनंती.

मार्गदर्शन : १०वी-१२वी नंतर काय? प्रवेश पद्धती, संधी आणि तयारी, कला,वाणिज्य,विज्ञान, आय.टी, अभियंता, वैद्यकीय, वकिली, कृषी, आय.टी.आय, डिप्लोमा, एम.पी.एस.सी, यु पी.एस.सी.

आयुश ध्येय व उद्दिष्टे: शैक्षणिक व स्वयंरोजगार मार्गदर्शन, सशक्त, स्वावलंबी आदिवासी पिढी, आदिवासी कला, संस्कृती-मूल्यांचे रक्षण व जतन , व्यसनमुक्ती, आदिवासींचे अधिकार व हक्क.

आजच्या काळातिल आदिवासी युवकान्च्या गरजा ओळखुन त्याना स्पर्धेच्या जगात ताठ मानेने टिकता यावे हि अपेक्षा

आयुश हे आदिवासींनी आदिवासींसाठी सुरु केलेले एक व्यासपीठ आहे.आयुस हा कोणता धर्म, जात, पंथ आणि पक्ष यांचा बांधील नसून फक्त आदिवासी मूल्यांशी प्रामाणिक असलेला मंच आहे. हो आम्हीच ती माणसे आहोत; ज्यांनी पृथ्वीवर मानवता जागवली. ह्या मानवतेच्या विचाराने प्रेरित होऊनच निस्वार्थ वृत्तीने आदिवासी युवा शक्तींनी एकत्र येवून ह्या छोट्याश्या कामाला सुरवात केलेली आहे.

आदिवासींचे जीवन म्हणजे इतरांना जनावरांप्रमाणे वाटले म्हणून जो उठतो तो आपला विकास करण्यास येतो, आदिवासी नावाला जाहिरात आणि बुजगावणे म्हणून वापरतो स्वत:च्या चांगुलपणाला गोंजारतो, स्वार्थ पुरती अन फायदा झाला की आपल्याला फेकून देतो. ही लुबाडणूक स्वातंत्र्याच्या ६१ वर्षापासून चालत येत आहे. ज्यामुळे आदिवासींची प्रचंड फसवणूक, पिळवणूक, होऊन आपणास हक्काचेही मिळू दिले जात नाही. माणूस म्हणून जगायचे असेल तर आपणास जाती-जमाती, पंथ, धर्म- पक्ष पक्ष्यांच्या दावणीला न बांधता आदिवासी म्हणून एकजुटीने या विरुद्ध सकृतीने आवाज उठविणे काळाची गरज आहे. म्हणून आज खरी गरज आहे शिकलेल्या आणि समाजाप्रती ऋण म्हणून विधायक कृती करण्यासाठी तयार असलेल्या आदिवासींची. आपल्या बुद्धीने विचार करून आदिवासींच्या मानवतेच्या महान मुल्यांची जपणूक करण्याची. म्हणून आयुश तुम्हाला साद घालतो आहे. शिका -स्वयंपूर्ण व्हा ! संघटीत व्हा आणि संघर्ष करा!

Aapalia sagalia laaoKa eko jaagoa var Aanaayacia Aahat

कार्यक्रम: रविवार, दिनांक: २० जून २०१० सकाळ १०.०० ते सांचे :५.००

ठिकाण: आशागड किवा सावटे, तालुका – डहाणु, जि. ठाणे, ४०१६०७, कार्यक्रम सम्पर्क – ८०८७५४६६७५

टीप: कार्यक्रमाला येताना १०वी आणि १२वी (पास) च्या आदिवासी विद्यार्थ्यांनी मार्कलिस्ट (गुणपत्रक) ची झेरोक्स प्रत सोबत आणावी.

Need support for career guidence program 2010!!!

2010-06-10T20:21:00.001+05:30

नमस्कार

आपल्या शैक्षणिक आणि व्यावसायिक मार्गदर्शन कार्यक्रमाला अभिप्राय आणि सहकार्य या साठि धन्यवाद

प्रयोजित कार्यक्रम

तारिख - २० जून, २०१० [ रविवार]

ठिकाण - [लवकरच कळवु] डहाणू तालुक्यातली एक शाळा

अपेक्षित मुद्दे

१. शिक्षण म्हणजे काय? शिक्षण का?

२. करियर म्हणजे काय?

३. १०वी १२ वी नन्तर च्या संधी

४. शिक्षणा नंतर नोकरिच्या संधी

५. शिक्षणा नंतर व्यावसायच्या संधी

६. उत्तम करियर साठि काहि गोष्टि

७. शाळा/महाविद्यालयात विचारात घेण्या सारख्या काहि गोष्टि

८. सुचवलेले काहि शैक्षणिक आणि व्यावसाय पर्याय

९. अनुभवि माणसांचे वैयक्तिक अनुभव

१०. करियर साठि आन्खिन काहि महत्वाच्या गोष्टि

आपले अपेक्षित सहकार्य [ रिप्लाय करताना नमुद करा]

१. कार्यक्रमाला उपस्थि राहुन विद्यार्थ्याना मार्गदर्शान करने

२. मेल द्वारे ओनलाइन मार्गदर्शन करने

३. दुरध्वानि द्वारे मार्गदर्शन करने

४. व्यावसाय/शैक्षणिक माहिति पाठवणे

५. व्यावसाय मार्गदर्शन कार्यक्रमाला सहकर्य करने

६. कर्यक्रमा सठि आर्थिक सहकर्य करने

७. हुशार विद्यार्थ्याना पुरस्कार / बक्षिस देने

८. विद्यार्थ्यांना शैक्षणिक साहित्य देने

आपल्या ग्रामिण विद्यार्थ्यांचे भविष्य घडवन्या साठि प्रयत्न करन्याचा कार्यात आपल्या सम्पुर्न सहकर्याची अपेक्षा आहे

अपला अभिप्राय कळवा जेने करुन आपन कार्यक्रमाची आखणी सोप्पि जायिल

धन्यवाद

आयुश

Hi friends

Thanks for your interest & response, for our "career guidance program & awarding talented students"

Propose details of program is

Date – 20^th June, 2010 [ Sunday ]

Venue – [yet to finalize]any school from Dahanu, Dist – thane

Expected topics –

[1. What is education, why education
2. What is career
3. Career options after SSC & HSC
4. Employment opportunities after education
5. Business opportunities after education
6. Important things for good career
7. Things to consider at school/college levels
8. Recommended career/education options
9. Personal experience of Professionals
10. Any other useful information for career]

Your expected support – [ please mention while replying]

1. Attending program & addressing our students for career

2. Online guidance by mail for career

3. Guiding our student on phone call

4. Or sending information related to career to share at career guidance program,

5. Or any other supportive activities for career guidance

6. Financial support for activities

7. Sponsoring Price for talented students

8. Sponsoring Stationary items for students

Expecting your solid supporting role to build future of our brothers

So please write us so we can plan accordingly

Thanks & regards

AYUSH team